باز رو از من برگردان ولی من همچنان از دوریت اشک میریزم باشد که دیگر توان اشک ریختن هم نداشته باشم بی

میگن بارون صبوره قدر ابرو میدونه

       میگن ستاره تو اسمون داره هزار بهونه

              میگن شقایق قشنگ رنگ تنش پنج رنگه

                     میگن اون رو زمین دلش برام خیلی تنگه

                           میگن که تو عزیزی برگ گلی میریزی

                                 میگن که تو قشنگی مثل گلها دل تنگی

                                

دیگه زخم زبونت شده افت جونم

                                دیگه اه وجودت شده ناله ی خونم

دیگه سیب سرخت شده وصله ی جونم

                                نگاه پر غرورت شده اصل جنونم

دیگه گرمی دستت شده گرمی خونم

                                صدای آه ناکت شده سکوت خونم

دیگه باز دیگه دلم تنگه برات من میدونم

                                دیوونه شدم می نخورده عاشق می مونم

                              

من اکنون بر سر قله ی سکوت فریاد تنهایی سر میدهم

           و بر سر گلدسته ی نیاز از  روی دلتنگی بانگ بی کسی بر میدارم

                      و بر سرچشمه ی عشق با اشک اقاقی وضوی درد می گیرد

                                و در مسجد سختی با دل شکسته نماز مرگ بر پا میکنم

                                          تا لحظه ای قطره ای از باران وجودم بر تن یاس بنشیند

                                                     واین بار او مرا به سوی اسمان کشاند که من باز تنهایم

                                

سخت است در شب تاریک برای الاله گریستن

       سخت است از نسیم طلب عشق کردن

              سخت است به باران و پا کیش شک کردن

                      سخت است به سیاهی و مرگ فکر کردن

   ولی اکنون راهی بجز مرگ نیست که انسان را ارام کند

                           

سکوت در سر پنجره ی نگاه نشسته

             با چشمی گریان ودلی خسته

با افتابی خجسته

             از روی همه دل خسته

نا گهان بر زمین نشسته

             وبا من گفته بسته

که مرگ را کن بر زبانت بسته

             که شوی تو به ان دل بسته

چون جنون و عشق وابسته

    پس مرگ است راه عاشق دل خسته

                                 

وقتی سایه ی ابر روی زمین رو میگیره دلم اشک بارون می گیره

وباز با تمام وجود ارزوی مرگ خودم رو میکن

یاس بیا چشمانم پر ز اشک است منتظر توست تا ببارد

                           

 

عزیزومی {برای تو مینویسم که چشمانم گریستن و دلم دوست داشتن را از تو آموخت}

گر شود فریاد و نفرین دم زنم

         این زمین را همگی بر هم زنم

                  گر شود من قوم بر تر شوم

                         گونه هایم خیس و از اشک تر شوم

                                 باز می گویم .......رم

                                       باز میگویم چشم انتظارم

                                    

گفتن سیاهی رنگ پلیدی ولی فهمیدیم اون رنگ عشقه

       گفتن سیب از اسمون افتاده گفتن اون نماد عشقه

             گفتن یک چیز توی اعماق انسان هست که مرکز عشقه

                    گفتن عاشق تنها می مونه چون این بازی عشقه

                           گفتن هر کسی یک نفر رو داره که تمام عشقه

                         ولی میگن بازم میگن که عاشق دیوونه ای بیش نیست

                                      

گل من تو اسمون ستاره بارون میکنه

                                              لبهای فرشته ها رو اونه  خندون میکنه

یاس من روی زمین سبزه و گل جا می زاره

                                              جا نزاشته اونارو واسه من اون جا می زاره

ناز گلم تر گلم اسمونش ابیه

                                               گاهی افتابی و گاهی مهتابیه

چشماش توی هفت آسمون یک ستاره رو دوست داره

                                               اون ستاره مال من نیست نمیدونم پس کی داره

آسمون چشمای اون گاهی داره رنگ بارون

                                               کنار ناروک دلش داره هزار تا کهکشون

اون واسه من عزیز ترین روی زمینه یا اسمونیه

  که چشمام اون رو نمی بینه ولی من بازم منتظرم تا شاید یک لحظه اون رو ببینه

                                      

دل من رنگ زمستون نداره

                          عاشق ام که بارون نداره

زیر لب اسم اون رو صدا کنه

                          ولی انگار صداش در مون نداره

لب ساحل اسمشو می نویسه

                          ولی انگار که دلش رنگ تنهایی دیده

دل تنها خیلی پیرت میکنه

                          یار نباشه دل اسیرت می کنه

شب سکوتش پر ز غم میشه

                          اشک بارون نمیشه که کم بشه

توی خوشحالی به یادش میمونم

                          من تا صبح گریون به یادش می خونم

تا که آفتاب در بیاد اشک روی گونه های من

                          گل کرد و من میرسم به مرادم من

                                           

خدا که عشق آفرید که من رو دیوونه کنه

                                            توی زمین توی خونه عاشق و دیوونه کنه

خدا که عشق آفرید تا عاشق تنها نمونه

                                            روی زمین تو کهکشون با معشوقش اون بمونه

خدا که عشق آفرید تا حرف زیبایی بیاد

                                            روی دل ما آدمها سخن ز تنهایی نیاد

خدا که عشق آفرید تا گله یاس بارون  بخواد

                                            توی اوج تنهایی یار گل منم گریون بیاد

خدا که عشق افرید تا سنگ صدا کنه

                                            پرچمه عشق وعاشقی با رنگ خون هوا کنه

خدا که عشق و افرید تا من و عاشق بکنه

                                            توی همه ی عاشق اون  منو لایق بکنه