باز ترنم دباره یه نگا هت شبنم را به چشمانم هدیه داد ای یاس من چشم انتظارم تا.............

سوز اينه و سنگ است بسوزان دل من را

                                  دل تنگ و چه تنگ است بسوزان دل من را

وقت راز و گريه است بسوزان دل من را

                                   وقت سوزاندن لاله است بسوزان دل من را

بسوزان كه سوخت دل تنگ و درد ديده ام

                                  تو بسو زاني به از اين است كه دشمن سو زاند

من دلم سوخت ز دشواريه اين دوري

                                   تو بنگر چه كردي باسنگ صبوري

من بسوختم در اين محفل چو شمع

                                    تو چرا سوختي اي پروانه ي من

                          

اين زمين بستر خاكي من است

                      من زميني بودم ولي آسمان جاي من است

اين زمين جاي تن است

                      ام روحم آسماني است و آسمان جاي من است

گر زميني اسك ريختم من را ببخش

                      من زميني هستم ولي آسمان مال من است

 

                     

باز شقايق ها با ديدنت واژكون مي شوند

                                                        گل هستند ولي با يادت گريون ميشوند

باز آفتاب با ديدنت گرم تر شد

                                                        ديده اش از روي تو تر شد

باز ابر از روي تو آهي كشيد

                                                        اشك ريزن به رويت ماه ديد

باز لا له از ديدنت مجنون شدست

                                                        دل دل دار از دوريت خون شدست

باز از رويت شقايق سوختست

                                                        روي تو به روي خورشيد دوختست

 

                 

اين نگاهت كي با من نوازش مي كند

                                        با دل غم ديده ام سازش ميكند

كي توان يك سبد گل هديه كنم

                                        آه بلبل سر دهم خنده كنم

كي تواند ديدنت صادق شود

                                        در نگاهي در دل دريايت قايق شود

پس نگاهم را از نظر دور مكن

                                        اين همه اشك تو صبور مكن

                          

اگر ديدي خراباتي

                   بدان مي خورده بي تابي

اگر ديدي صبوري را

                   گهي ماهي و نوري را

اگر ديدي غمي در دل

                   اشك ريزان شده مشكل

اگر ديدي بهاري را

                   سپيده سبز زاري را

در عشق خود جواني را

                   سپيدار فقاني را

به لطفش اشك ريزان

                  بگريز و كوته كن ميدان

كه درد عاشقي مرگ است

                 سكوتش سخت ترين درد است

                            

ماه رفت و بلبل نغمه خوان آمد

                                       گرما وجودت از آسمان آمد

مرگ رفت و ياس جايش ماند

                                      ياس با همه احساس پايش ماند

ستاره بدرخشيد و شمع محفل شد

                                      آسمان در نگاهش گويي منزل شد

شمع خاموش شد ودل سرد

                                      آه مظلومانه اي پر درد

در سياهي شب من

                                      منتظر ماندم باز چشم بر در

                                

مرا در شب سكوتي بي وصال است

                                   جنون عشقي بي محال است

مرا هر شب شقايق خانه ام بود

                                   دل تنگم را آشيانه ام بود

مرا سخت است درد و اندوه

                                   خدا داند از دل كوه

منم فرياد بر زمين است

                                  كه هر چه هست بي سرزمين است

     

ميگن صداي بارون

            چيك چيك اشكاي تو

ميگن ماه تو آسمون

            صورت زيباي تو

ميگن شكوفه تو بهار

             شبنم چشماي تو

ميگن قلب توي تن

           هق هق حرفهاي تو

مي گن گل ستاره

            صورت ماه ياسه

ميگن خورشيد تو آسمون

           كرده ياس رو اشاره

پس ببين كه دلم بيقراره

      

وقت گريست در دل من هق هق است

ناله و اشك و تنم از گريه است

من دلم تنهاست از جاي تو

در نگاهم هست نگاه زيباي تو

من صدايم لرزيد از دلم

وچكيد بر گونه ام اشكي كه شد مشكلم

من دلم آهي كشيد و رنگ از رويم پريد

چون كه لاله اي گم گشته ديد

ديدم در نگاهت لحظه اي بودن را

لحظه اي درد دل نديدن را

 

 

به یادت هستم و تا آمدنت اشک می ریزم لحظه ای از خاطرم دورنشده ای

چون من تو را با تمام وجود.....................................................................

ای یاس تو مهربان تر از باران زیباتر از نسیم و دل نواز تر از هر بودنی

همان گونه که در هر نفسم هستی بیا و در هر نگاهم باش

 

ياس من تنهايم و چون شمعي مي سوزم پس ببار تا آرام شوم

تو تركم كردي نكردي از من يادي

                                              يا نكردي مرغ پر بسته را آزادي

تو برفتي و درد در دل ماند

                                              اشك بر گونه و آه بر دل ماند

من تلاش كنم كه باز بينم تو را

                                              اشك ريزم كنم نماز كه باز بينم تو را

تو تركم كردي تا تنها بمانم

                                              ز اشك گريان در دنيا بمانم

                              

من همان لحظه دل تنگ سكوتم

                               من همان درد بي درمان وجودم

من همان لحظه ي پرواز قناري

                               من همان مرد دل تنگ و زاري

من همان شخص تنهايم

                               در دلم نفس از درد دارم

اين نفس در دلم خون كرده است

                               چون يادي ز ياسم و مجنون كردست

                           

من در دل تاريكي روشنايي ديده ام

                               من در دل سكوت آهنگ و ترانه اي ديده ام

من در دل صحراي كوير گلي سرخ به ياد تو چيده ام

                               تو گلي گل روي زلف توست آن نگاه و سخن پر غرور توست

تو ز نسل با ران بوده اي پاك از ديار ياران بوده اي

                               تو ز نسل عشق بوده اي عاشقي پاك سرشت بوده اي

                    

من توان بي تو ماندن ني ندارم

                                          گهي گلها به يادت مي گذارم

من توان از تو خواندن ديگر ندارم

                                          كه رويت را به روي يار آرم

من توان زنده ماندن هم ندارم

                                          كه اشكم از دلي بر سنگ ماندم

من زميني هستم و تو آسماني

                                          دلم ايد به سوي اسمانت

 

   

من از سنگ بودم مرا آب كرد

                                     با سخن گفتن مرا خواب كرد

نگاهي به رويم كردي و با لطافت

                                     مرا بر نگاهي بي خواب كردي

تو گفتي كه من هم چو تو تنها يم

                                     خانه اي كلبه اي كوچك ز غم هايم

من گفتم باشد ديگر خواهم ماند

                                     در كنارت چو شمع سوزان

ولي تو نخواستي و دل بشكست

                                     سخت شد زندگيم سخت

 

 

                     

 

امشب در نگاهم آه ماندست

                                  دلي تاريك و رو سياه ماندست

گهي امشب چشمم باران ببارد

                                  ز گريه اشك از ياران ببارد

دلم گم كرده راهش را نداند

                                  زهر زلفي اشك بر دل رساند

زبانم از تبسم وا مانده

                                  چنان گوي دلم پيش تو جا مانده

نفس از نفسم بيرون نيايد

                                  گلويم بغض دارد درمون نيايد

دلم ديگر ز تنهايي گريزان

                                  دگر آيا هست مرا راه درمان

 

در شب تاريكم تو بودي فانوس روشن من

كسي نزديك آمد و با خاموش كردن فانوس من

تو را از من گرفت و اشكهايم را بر گونه هايم روا كرد

ومرا در سكوتي درد آور كريان رها كرد

تا بسوزم تا نمانم تا لحظه اي لحظه اي تو را دو.. نداشته باشم

باشد من را از دلتان بيرون كنيد ولي من همچون اشك بر دلتان ميمانم

وناله ميكنم واشك مي ريزم تا زماني كه مرا ياري كنيد

                          

ز حمد و سوره ام آهي بر آمد

                              خدا را در دلم يادي بر آمد

كه گفتم اي خدا جانم بگي رو

                              ز ديدار يار روشن كن نگاهم

كه گفتم اي خدا بي دست و پايم

                              دگر توان ماندن ندارم

زمينت را زمان آيد دگر كه

                             نگاهم را نشان آيد دگر كه

منم منتظر ياس خدايم

                             همان پا بوس عباس خدايم

                             

من دلم چند شب پیش با رون خواست و دیشب  باران دید پس خدا هنوز دوستم داره آیا بنده های اون هم دوستم دارند من چشم انتظار با تو بودن خواهم ماند

                            

امشب باز هوا ابريست وآسمان دل مي بارد

امشب من تنها تر از هميشه مي گريم

ببينيد چگونه تنهايم

كجاست آن كس كه مي گفت دو..ت دارم

كجايند انان كه مي گفتند ما مي مانيم

كجاست معني بودن

من هر چه مي بينم از نبودن است

خداي من امشب امده ام كه خون بگريم

از ياس تا مجنون بگريم

من امده ام بي دست و پايم

بين تو آن  چهره ي سياهم

من آمده ام با چشم گريان

با روي هزين ز دوريه آن

بين روي من و دردم دوا كن

چون تو تواني غمم جدا كن

من اشك را مونس تنهاييم قرار دادم وآن قدر مي گريم تا تو را بينم اي ياس

 

                        

ز دیدنت برای لحظه ای...................................................

با ديدنت قلبم براي لحظه اي تپيد

 

تن بشكسته ام در وجودم لرزيد

 

نا گهان اشك بر گونه ام دميد

 

و صداي تنهايي در گلويم پيچيد

 

دلم لرزيد و از تمام وجود گريست

 

تن زخم كشيده ام آهي از ته دل كشيد

 

وجودم در نگاهت رنگ پريد

نمي دانم شايد شبي تنها تر از اين رويم نديد