|
بی صدا ترین فریاد
|
||
|
ساحل تنهایی |
من از نگاه دور تو
درياي بارون رو ديدم
تو اشكاي قشنگ تو
يه اسمون رو ديدم
من از صداي نفست
به انتها مي رسيدم
غم توي ديدم داد ميزد
دل بريدم دل بريدم
ولي من باز با يك نگاه
به اوج احساس رسيدم
دل تو لاله ي مجنون
اون چشات درياچه عشق
تو صدات گهواره ي جون
واسه من چو اسبي اروم
تو نگات يك غربتي هست
تو صدات صد تا ستاره
باز دلم واست ميباره
دل من سكون نداره
چون دلش تنگ ديداره
دل من خون
چشم گريون زير نور شب ستاره
دل عاشق بي قراره
چشم من در انتظار
يك ياره واسه اون كه بي قراره
تو بر قلب تنها خانه كردي
من دل خسته را ديوانه كردي
تو از اشك دلم صيدي گرفتي
گناهم بي گناه قيدي گرفت
گهي با دل خسته هم نشين شو
نه چو اشك بر چشمم شيرين شو
من سر دلخستگي ديگر ندارم
كه اشكم بر در خانه ي دل تنگي نشانم
مرا با بيكسي سر وجودم
همه بودم ز آه اين وجودم
منم بشكستم ولي دردي نديدي
همه درييچه ها را تو بريدي
دلم عشق وجودم برد بر باد
مكن صيد عاشقان را فرياد
بگو ديگر دلت با اشك يار نيست
ز بانت در دلت هم دلدار نيست
بگو خسته شدي از اين وجودم
همه دردت شده اين بودم
منم مي روم با اشكهايم
ببين تنهاست دل بي تا بم
تو عزيزي بر دلم صبح سپيد
بر نگاهم تو شدي اشك اميد
تو عزيزي چون كه ياسي اي سپيد
روح تو بر جان من عشق را دميد
من وجودم از دلم بشكست باز
اين نگاهت بر وجودم بر خاست
من دلم بشكسته بود از تو جان گرفت
چون سپيدار به رويت آرام گرفت
من غريبي اشنا بودم دريغ
چون شدست اشكم ز رويم اشك ريز
من شكستم دل بستم با دلم
دل به دلدارم دهم بي مشكلم
من از سكوت كلمات وا ماندم
در قافله ي عشق همي جاماندم
من در كوچه ي تنهايي دل
غزلي تازه برايت خواندم
من دل به ياس بستم
اشكهيم در نگاهش رستم
من ز سوز تنهايي اسير
دل دهم تا كه نشود زود دير
من زسوي تو خرامان ميروم
عاشقانه هم چو باران مي روم
من دلم سوخت در داغ شقايق
باز مي استم در كنارت اي ياس عاشق
مگر جرم من نگاهي بيش بود
اين نگاهم بي صدايي بيش بود
مگر سنگ ايينه شكست
دل خسته به ياس دل بست
مگر ديگر دلم ايينه اي نيست
كه اشك اين وجودم ديدني نيست
دگر نتوان دگر از زندگي گفت
همه مردن دگر از مردگي گفت
ز روز دوريت اشكم در امد
تا امروز كه دگر امرم سر امد
ولي ديگر توراهي جا نزاشتي
يك لحظه در دلم گلي نكاشتي
ولي باز هم به پايت من به سوزم
ز درد دل برايت پينه دوزم
سلام
دلم براش خیلی تنگه واسه همون اشک میریزه
هی میگه اون فردا میاد توی دلش داد می زنه
من دلم گرفته رو به اسمون داد میزنم
توی دلم اشک می ریزم اسم اونو فریاد می زنم
خدا کنه که زود بیاد خدا کنه که زود بیاد
ای کاش دگر باران نیاید
دگر غم به خانه ی دلم گریان نیاید
خدا کند که تا صبح من بمانم
که روی ماه تو را در دیده بخوانم
فقط برای تو اشک می ریزم قشنگیا
چه زیبا بود با تو بودن گلکم
سلام
دل تنگم دگر باز مي بارم
ياسم رفته پيش بي بي زينب خدا پشت و پناهش
همه اشكهام باشه تن پوش راهش
دلم گرفته ولي خوب مي خونه
دلش براي اشك ريختن واسه زينب شده ديوونه
اون اشك مي ريزه خدا كنه مارو يادش نره
اي كاش واسه يك بارم دلش ..............
اي كاش مي تونستم حالم و بگم
چهره ام اشك الود
دل من منتظر ديدار است
ياس رفته و اشك بر گونه مي تابد
نگاهم در حسرت ديدار است
او ز دل خسته با زينب مي گويد
در نگاهش همه چيز مي خواهد
گونه اش با شبنم اراسته شده
دل تنگش به اشك دل بسته شده
او به زينب از دل تنگ گويد
با نگاه معصومانه بي رنگ گويد
چه زيباست و چه معنوي اي كاش اون تصاويري رو كه من با چشم دل مي بينم شما هم ببينيد
بي بي زينب تو رو به ابروي مادرت فاطمه زهرا از خدا بخواه كه ما بنده هاشو يك لحظه به
خودمون وا نزاره
خدا یا ببین درد دلدم را کن تو مرحم
که اشک وناله ام را کن تو مرحم
دلم بشکسته در مانی دگر نیست
من دل خسته را راهی دگر نیست
کمک کن تا بر خیزم دوباره
که شاید جانه تازه به من دهد نگاره
مرا بشکستند ولی اهی نگفتم
ولی اکنون دلم .............
هر کار می کنم که شاید مثل قبل یک خنده از ته دل داشته باشم نمی شه
برایم دعا کنید که دل خسته ام دیگر
سلام
باز امشب هم غم ديده تر از هر شب هستم من چگونه از بودن گويم كه ديگران مي گويند نيستي
من چگونه باشم
وقتي...............................................................................................
منو ببخشيد كه هميشه توي شعرهام غم دارم شايد شادي به ما نيامده ولي قسم مي خورم اگر اين
غم بره مثل عطر بهار نو وشاد بشم ولي هنوز نمي تونم بخندم چون اشك هايم چون قلبم دل تنگند
با اميد منتظرم
دلم بشكستي و آهي نگفتم
چشانم را بر غم تنهايي بردم
تو رفتي بي خبر بازم بمانم
نگفتي تا هميشه تنها بمانم
منم قولم نزاشت تو را به بينم
كه برايت گل سرخي بچينم
اكنون رفتي ولي خدانگهدار
مرا بر ديده هايت خوب بسپار
من تو را در وجودم خوانده ام
اشك را براي با تو بودن رانده ام
تو بي تفاوت از دلم باز رفتي
بي نياز از بودنم دم ساز رفتي
تو رفتي و نكردي از من ياد
حتي لحظه اي خداحافظي بر باد
برو يادت كه بر جان و دلم هست
كه اشك مانده هميشه در دلم هست
برو بر مادرم اشكي بريز باز
از او خواه تا شوي سروي سر افراز
از او خواه تا مرا دل تنگ نزارد
ديده ام را بر روي ياس گشايد
گلم سنگ صبورم از وطن رفت
نگاهش را چه بيگانه زمن رفت
ببينيد كه انگار من نبودم
ببينيد چگونه بي خبر رفت
چگونه من كه رفتم از نگاهش
كه گويند رود از دل هر انكه از ديده برفت
من كه ديوانه ديداره تو ام
اشك دار منتظر نگاه تو ام
من هميشه بر زبان دارم دعا
تا كه شايد روزي يابم تو را
منتظرت هستم هنوز
تا ببينم چهره ات را هرچه زود
گل گلدون من زلف نگارت
اشك بر گونه مست صدايت
گل شب بوي من صحبت يار است
سخن از سختيه ديدار است
گل ياسم ديگه من ونمي خواد
چون اشكاش باز در نمي ياد
گل ياسم تويي گل قشنگم
دل بشكسته ام لحظه دل تنگم
گل ياسم بيا برگرد به خونه
بيا ببين دل شده ديوونه
باشد كه مرا باز فراموش كردي
شمع دلت را چگونه خاموش كردي
دلم بشكستي و ديده ببستي
همه درهاي بودن باز بستي
سكوتي كردي از روي رضايت
شدم ديوانه ي روي نگارت
دلم را با دلت پرواز دادي
سكوتم را نگاهي ناز دادي
ولي بشكست دلم در سكوتت
بماند در پاي حرفهاي ........
ولي بازم بدان تا نفس هست
تا حضورت در دل تنهاي بي كس هست
دلم پاي گلت اشكي بريزد
ز اندوه دلم رشكي بريزد
چگونه اين دلم را تا سحر برد
همه احساسم را بي خبر برد
چگونه ناله اي كرد با دل تنگ
شدست سنگ و همش سنگ و همش سنگ
دل تنگم نواي تازه خواهد
سكوتش انتها بي اندازه خواهد
ولي هرگز نخواهد دوريه تو
كه شبنم تا سحر بر گونه ي تو
بخان چون بلبلان از روي مستي
كه آزادست دلت بر روي هستي
بخان تا دلت آرام گيرد
دل من هم كمي آسان بميرد
بخان ديگر نوايي در دلم نيست
سكوت است صدايي در محفلم نيست
بخان تا درد خاندن هم بداني
خدا نبود كه از عشق جا بماني
|