فقط تسلیت

 

سلام

 

دیریست که دلم اشک الود است

منزلم در نگاهی الودست

دست مادر از سرم کوتاه گشت

گویی این دل اشفته چو دریا گشت

من کنم با فاطمه راز ونیاز

تا که بی بی از تن زخم خورده جان گیرد باز

من چکم در کویش

چون شوم دیوانه ی یک تار مویش

با این که شبام کمی بهتر از قبل شده ولی ام شب می خوام با تمام وجود برای مادرم بی بی فاطمه ی

زهرا اشک بریزم

امیدوارم که به ارزوم برسم

بیایید اشک ریزیم چون که زیباست

مادرم تک گل بیشه ی علوی تنهاست

بیایید در سکوت ما باز بخوانیم

ز تنهایی به رویش اشک فشانیم

منم بی کس شدم چون مادرم رفت 

همه نای تنم چون از برم رفت

مادر ما مادر تموم عالمه

فاطمیه خدا هم اشک ماتمه

مثل مادر مرده ها اشک بریزید

مثل مادر مرده ها ناله کنید

یا حق خدا نگهدار 

دلم تنگه واست اي ياسه خونه چشام داره با اشك برات مي خونه { بیا که دیگه چشمام داره واست می باره}

كي شود كه تو بيايي گل من

                        نازنين اي چهره ات سنبل من

كي شود تو بيايي دلم

                       سخت گريد در منزل تن

كي شود حاصل اين امر خموش

                       تو شمع گردي در محفل من

سخت گفتم اي مست ديدار تو ام

                       تو بدان بشكستهام اما گرفتار تو ام

تو بيا وو ببين كه دل سوخته ام

                       بين چگونه در ميان اب افروخته ام

 

                 

حسرت ناز نگاهت به سر اشكم ماند

                                         نا له زد تا صبح از شيرينيه ديدارت خواند

نازنين ناز نگارت مرا در نفسي ماند

                                         اشك ريخت تا دم صبح عاشق ديدار تو خواند

گلم من قاصدكم چشم تر ديد و رفت

                                          لحظه اي بر سر مي خانه رميد و رفت

سر زلف تو مرا در دم ديدار جوان خواهد كرد

                                         عشق پاكت دل آسمان ناله زنان خواهد كرد

                   

اي نسيم به سكوت لحظاتت سوگند

                                                به دل بشكسته در بارانت سوگند

كه مرا در تنهايي رها كردند

                                                نگاهم را به سكوت اقتدا كردند

دل من را به زرب سنگ شكستند

                                                به من تهمت زدند اينه بستند

ولي ديگر كه من تنها بميرم

                                                سراغي از من تنها نگيرند

                  

من چگونه تورا فرياد كنم

                        ان نگاه زيبايت را ياد كنم

من چگونه دگر اشك ريزم

                        باز از دل تنگ من گريزم

من دگر ياس خواهم

                       اشك دارم احساس خواهم

كي شود سر به بيابان سر دهم

                      ناله اي با دل گريان سر دهم

تو برو خدا پشت و پناهت

                     دله شكسته ام تن پوش راهت

جگر سوختم جگر سوزاندي با اشك

                     ولي ديگر نيامد بر دلت رحم

                

چنان دل خسته از تنهايي شب

                       بر نگاهت من گرفتارم

كه دل بسته من بيمارم

                       ولي راهي جز اشك من ندارم

چنان دل خسته بشكستم

                       نگاهم را به در بستم

كه شايد تو بيايي باز

                        

گفته بودم كه امشب حال عجيبيست مرا

                                         درد دل اه وجوديست مرا

دل تنگم ديگر سوخته است

                                         بسكه چهره بر در دوخته است

دل نگو تكه اي از خون گويش

                                         لاله بودي گل مجنون بويش

جگرم سوخت ز دوريه تو گلكم

                                         اشك كونه شده ام شب منزل گه كم

باز چون شمع در هوايت خواهم سوخت

                                         چشم گريان به نگاهت خواهم دوخت

                       

من شبا شب سرو سپيدي كاشتم

                           بر تنش نقش و نگار بفراشتم

بر تنش ياس سپيدي كاشتم

                           در نگاهش تيرگي بفراشتم

شبنم دل تنگيم بر گونه اش

                           منظر عشقي بر نگاه تشنه اش

در كنارش لاله زاري كاشتم

                           سرزمين بيقراري افراشتم

ولي سيل دل تنگي تبر زد ريشه ام

                           ساخت خراب همه ي انديشه ام

باز سوزاند تنش را افتاب

                            او نكر بعد از رفتنش حتي ياد

                       

سلام

من امروز مثل خیلی روز های دیگه چشم انتظار یاسم هستم

دیگه اشک چشمام صبر نمی کنه همین که به یادش میشه میباره

منتظرش می مونم

ستاره ام نهفته در آسمان ابری     دلم گرفته ای دوست هوای گریه با یاس

قشنگیا منتظرتم زودی بیا

تو همانی که محبت را به من اموختی

و اشک گونه هایم را با گرمیه دستانت پاک کردی

و من اکنون تنهای تنها از تو می خوانم که تویی معنای بودنم

فقط و فقط واسه قشنگیا