گل من دو.. دارم زودی بیا اشک چشمام و ببین با روی ماهت

من پسر خاکم

 

روزگاری سخت در تنهایی

 

اشک بر گونه و چشمی تر

 

ناله ای در دل دارم

 

من پسر باد و نسیم

 

نام نفسم یاس است

 

قطعه ای از بهشت احساس است

 

منزلی دارم خانه ای دور ز تاریکیه شب

 

که در آن ناله ی پرواز تن شب بو است

 

من زمینی هستم ولی دل در گرو آسمان

 

منزل من پای سپیدار بلند سر کوه بی کسی به

 

نزدیکی چشمه ی عشق

 

من یار شب بو و گل یاسم لحظه ای شب شده با اشک احساسم

 

من ولی هیچ ندارم در این زندگیم جزء کمی تنهایی و

 

 رازی با خدای بی نیاز

           

 

وقتی حرفهام توی قلبت خونه کنه

 

                     وقتی اشکم ابر و دیوونه کنه  

 

وقتی بارون رو شونه سر گزاشت

 

                     دل تنگم غم تنهایی نداشت

 

وقتی عالم از نگاهت مست شد

 

                     آسمان در دست تو سر مست شد

 

وقتی باز سنگ صبور من شوی

 

                     کوه دل تنگیم غرور من شوی

 

دیگر آفتاب گرمیه خورشید نیست

 

                     رنگ دلتنگی به رنگ بید نیست

 

دیگر آواز چکاوک تلخ نیست

 

                     سردی اه دل از درد نیست

       

 

آه زبانم به وجودت گریست

 

                       شرمنده شد چشم ترت را بدید

 

باز زمین گرم بشد یاس من

 

                       چون که تویی لحظه ی احساس من

 

سرو امید قد بر افراشت به پا

 

                       تا که رسد بر سر روی توماه

 

شبنم صبح از گل نرگس رسید

 

                       تا دم شب ناله زنان اشک ریخت

 

سرزنشش کرد شباشب به خواب

 

                       تا که زند روی ترش را به آب

 

چون نفسی تازه زدیدارش گرفت

 

                       جان که دهم جان دباره سرشت

          

 

ای سخنم را بکن گوش تو

 

                    آه دلم کن تو فرا موش تو

 

تا دم صبح تا به کران بنده ام

 

                    بنده ی یاسم که چو شرمنده ام

 

رب نگاهم همه را دیده ای

 

                    این سخن عشق که نشنیده ای

 

تا دگران بر تو حسادت کنند

 

                    عاشق عشقم به تو عادت کنند

 

کن سخنم گوش چو من بنده ام

 

                    دولت عشق را من فرمانده ام

           

 

ای سخنت ساز دل تنگ من

 

               روی خوشت ناله ی دل تنگ من

 

تا به کی دیده ی گریان شوم

 

               یاس منی پس چه گریزان شوم

 

این همه را سوی تو گریان که خواند

 

               تا نفسی بود نامه ی هجران که خواند

 

من نفس تا نفست اشک بود

 

              فاصله اش نامه ای پر رشک بود

 

تا به زمان من همه را بنده ام

 

              پیش تو ام یاس که شرمنده ام

           

 

ناله ی حجر است وغمی در دلم

 

                        اشک کمی گرمیه این محفلم

 

تکه ی دردی شده راه آورم

 

                        توشه ی راهم همه ی باورم

 

سوی خزان من خرامان میروم

 

                       عاشقانه سوی باران میروم

 

تشنه گشتم در کویر بی کسی

 

                        مانده ام من باهمه دل واپسی

 

در کنار اطلسی روبه سوی باغ               

 

                        با اشکی ز دوریه هم نفسی

        

 

چی میشه توی دلم خونه کنی

 

              به جای تنها گذاشتن من و دیوونه کنی

 

چی میشه که من برات باز ببارم

 

              با دل تنگ لاله جا پات بکارم

 

چی میشه که گلها قاصدک بشن

 

             همه کوچه ها پر ز شاپرک بشن

 

چی میشه تو پیش من باز بمونی

 

             تا که من تنها نشم تو بخونی

          

 سلام

گفته بودم اگر دلم برات خیلی تنگ بشه آپ میکنم

دلم برات یه عالمه تنگ شده منتظرت توی کوچه ی دلواپسی با یک بقل اطلسی با گونه ای خیس از

اشک دلتنگی ایستادم

ومنتظر نگاه گرمتم

برات دعا میکنم چون این قدر برام عزیزی که..............................................

فقط و فقط برای یاس