دوستی

سلام

میام زودی با کلی شعر اگه دوست داشتین سر بزنین

تقديم به همه كسايي كه همراهيم مي كنند

برای نفس تنهایی هام تمام وجودم از نو آغاز می کنم

 

 

شب به سپیدارصبحم خوش رسید

 

                                  گفت لیلی بادلی پر از امید

 

مانده یاست تاسخن از ان اوست

 

                                   اشوه و ناز و بزک هم راه اوست

 

اشوه کن ای یاس من اشوه سواست

 

                                   نام تو در قلب من جایش جداست

 

سر سخن بگشود با اشوه گری

 

                                   گفت از لیلی تو هم عاشق تری

 

اشک میریخت چو او دلداده بود

 

                                   در تن تنهاییش او ساده بود

 

در سکوتش بود حرفهایی نهان

 

                                   حرف از تنهایی و نامردمان

 

او بگفت و من به پایش سوختم

 

                                   هر چه بودم بر نگاهش دوختم

 

من همانا سوختم افروختم

 

                                    من همانا سوختم افروختم

                           

 

 

چه می خوانم نمی دانم

 

       زمستانم بهاری بود

 

               گلم گل داده بود تازه

 

                       شکفتن انتظاری بود

 

نگاهم را قراری بود دلم چشم انتظاری بود

 

   که شب امد و گل گم شد

 

        زمین و اسمان پنهان ز روی مست نامردان

 

                دلش لرزید در شب نگاهش را کشت نامرد

 

                      گلم از گریه ها لرزید

 

                          تنش اشک شد چشش باری

 

                                خدا بر روی یاس خندید

 

                                     دلش را چون گلی برچید

 

                                          به پیش ابر ها برد و خوب بارید

 

در زمین جای هر اشکش کل لاله ای رویید گل لاله ای رویید

                           

 

سبویم را سنوبر بست با غم

                               بزد اشکش و دریا شد ماتم

گهی ابری گهی اشکی گهی باد

                               کجا من کنم این ناله فریاد

گلویم را بسوزاند اشک و ماتم

                               دلم گشت چو گهواره از غم

لبم سرخ و دلم دل داده بر باد

                               بزد سیلی به من تنهایی فریاد

خدا یا تا ابد گردان دلم شاد

                              بکن غم را در این دنیا مساوات

بده بر یاس عشقم بر باد

                              بگو ای یاس تویی آن گل آزاد

                            

برای تو مینویسم که پشت نبودنت گریستم و برای امدنت پیشانی بر خاک مالیدم و از خدا تو را خواستم ای

 

همه ی بودنم پس با من باش تا دوباره بسازیم بودنمان را با کلبه ای از احساس وبرسیم با هم بر قله ی

 

عشق و مرگ را برای تنهایی هدیه بریم

                                 دوستت دارم ای زیبا ای یاس ای دوست داشتنی

                                                       

                                         تقدیم به گلم یاس قشنگم

                          

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد

 

 

اگر الان دو باره مینویسم واسه اینکه نفسم زندگیم اسمون قشنگیام خاطرات زیبام و تک ترانه ی وجودم

 

یاسم رو دوباره بعد چند نفس دیدم

 

تا تو باشی آپ می کنم

 

                               

شب وقتی که دوباره دیدمش

 

                                 گل چشمام بارونی شد زود چیدمش   

 

نمی خواستم بدونه دیوونشم

 

                                 مست نگاهش عاشق و ویرونشم

 

نمی خواستم بدونه غم دل و

 

                                 ولی باز بی صدا فریاد کرد درد دل و

 

همش از خدا می خاستم که نره

 

                                 ولی رفت تنها گزاشت این منزل و

 

                              

 

                             

نگاش میگفت حرفها داره

 

            صداش هنوز و فا داره

 

                       نمی دونم دلش برای من هنوز هم یکمی جا داره

 

                                            صدای پاش بهم میگفت توی دلش تنهایی یه

 

رنگ چششاش بارونیه لرزش صداش میگفت بهم دلش دیگه دیوونه و …………

 

                             

اگر مي دانستي چه قدر دوستت دارم هيچ گاه براي آمدنت باران را بهانه نمي کردي رنگين کمان من!!!

 

 

سلام

 

نمی دونم بگم چقدر شادم این قدر که بعد از ۱۰ ماه دوباره آپ کردم

 

آسمان را به تو هدیه می کنم با این که ................. ولی باز هم میگویم دو..ت دارم

 

ای گلم یاسم عزیزم آجیم دلم برات خیلی تنگ شده اجازه بده فداش کنم

 

برای شادمانیت مثل همیشه دعا می کنم

 

برای تو نوشتم چون به من نفس دادی یه قول . یه روز برات میمیرم باشه باشه

 

یاسم گلم قشنگم وجودم . فقط و فقط برای تو مینویسم و همه ی شبنم چشمام رو به تو هدیه می کنم

 

بازم بهت می گم گلم دو.ت دارم قدر همه دوست داش.نم گلم

 

                          

 

اومدم بگم که دو.. دارم دو باره ولی باز چشمام گریه داره

 

نمی دونم که قلم دیگه با من را نمی یاد                                                            

 

یا دلم تنها شده چشمام همش بارون می یاد         

 

دل تنها مثل شبنم هی می باره                                                                        

 

هی می خونه که شاید بیاد دو باره                      

 

یه ستاره تا همه فصل های سرد بشن بهاره                                                       

 

یه فرشته که همیشه توی آسمون می مونه           

ولی امشب بی قراره داره از بارون میخونه                     

                 

سکوتت را به اشک دیدم                                                                              

 

نگاهت باز شیرین بود                                             

 

صدایت را به شب بو ها                                                                               

 

دلم لرزان و غم گین بود                                              

 

زبانم گفت آغازیست                                                                                   

 

که دل با اشک شب رازیست                                          

             

 

اسمان را این چنین باید شست                                                                        

 

تا ازان را بر سر اواز قناری گوید                          

 

دل ها پاک شود و زمین باز ز شب بو خواند                                                    

 

سرو اغاز کند دیدن را و تن زخمی عشق بسازد مرحم  

 

این چنین باید زیست بر سر خانه ی دل تنگی شب باید سوخت                              

 

رخت اریان جدایی را و سفر باید کرد بر نوای باران     

و سر سبزه عشق باید لرزید همچو لاله در باد                 

              

 

همش میگن ستاره همون که بیقراره                                                                

 

همون که تو دلتنگیش گل گریه می کاره

 

همش میگن دوباره بارون می خواد بخونه                                                        

 

واسه گریه ی شبهاش کرده عشق و بهونه

 

میگه به اون نشونه که باز فصل خزونه                                                          

 

بلبل عشق چه گریون کنج قفس می خونه

 

با صدای لرزون میگه عاشق می مونه                                                            

 

                         تا که دنیا بدونه اشک چشاش برای ریختن دیگه نمی خواد بهونه

 

چون که گلش گفته پیشش میمونه                                                                    

 

مثل عشق جاودونه                                 

 

یه چی بگم من از مهربونیه یاس شدم دیگه دیوونه                                             

 

اینم اخر کار اخر ...................       

             

 

سحر اشکی بماند بر مژگانم                                                                         

 

نسیم وزید و اشک شد نشانم

 

طلوع کر خورشید و اشک لرزید                                                                   

 

خجل گشت و بر گونه چرخید

 

غروبی کرد خورشید و شب امد                                                                     

 

ستاره اسمان ماهی در امد

 

چو ماه امد دو باره عشق تابید                                                                        

 

                                       گلی زیبا به اسم یاس برچید

              

سبک بالم ولی تنها و دل بسته                                                                        

 

لبانم اشک چشم بسته                

 

نگاهم بر در بشکسته                                                                                  

 

همه اسمان درش را بر دلم بسته   

 

که بشکسته که بر بسته                                                                                

 

که من هم این چنین خسته             

           

 

چنان دل خسته بشکسته که دل را بر فولاد دلت گره بسته                                     

                              

 

که شاید حرفی از دل این دل خسته 

 

به ارامش رساند این دل بشکسته دل بسته                                                         

          

سلام                                                                                                      

 

گلم او مدم تا هر چی دارم باز فدات کنم مینویسم برایت گلکم                                 

 

می دونی هر چی خوبیه واسه چشمات هرچی گل توی حرفهات                            

 

همه اشکام فدای نگات ببین که من میمیرم برات                                               

 

بچه ها واسه گلم دعا کنید   

 

گلم این قدر دلم تنگ برات که داره دلدل میزنه

 

پنجه به دیوار می کشه اتیش به منزل میزنه

 

دل من مثل بارون می خونه

 

چشامم با اشک میگه که با شه پیشت میمونه

 

دل من تنگ و یک نگاه تو درمونش

 

نگو باید زیر بارون بشینه تا خون بشه

 

با تو دیگه چشم من نور میگیره

 

وقتی نیستی ..................

 

گلم اگر یه روز فهمیدی چقدر خاطرت رو می خوام اون روز

 

دیگه تموم نمیشه

 

 

امشبی را تا سحر بیدارم مست عشقم جملگی هشیارم

 

امشبی را سجده ای سوی خدا در تلب عشق تو ام بسیارم

 

امشبی را با نمازی از عشق 

 

سوی اسمان میروم عاشق دیدارم

 

 

نازکم ناز نگاهت همه دنیای من                                                                   

 

همه ی قشنگیام فدای یاسم                                                                            

 

میمونم پیشت تا بمیرم واست                                                                       

 

                            هدیه به قشنگیام یاسم لم                       

 

یه چشم گریون چشم به در منتظر روی پدره

امده ام تا بر پنجره فولاد دلت یا امام رضا در شب تولدت سر بزارم و اشک بریزم و با دل شکسته

سلامتی و شادیه تنها گلم رو ازت بخام             به خدا غلام هلقه به گوشتم یا اما رضا

سلام

امروز مونده بودم کی و چطوری آپ کنم تا اینکه دلم تنگه رضا گشت امشب

که هم رنگ دعا گشت امشب

به چشمی اشک و بر سجده نمازی

چه خوش رنگ از مرتضی گشت امشب

امشب تصمیم گرفتم که فقط دعا کنم

یا امام رضا تولدت رو به خودت و اقا امام زمان تبریک میگم من و ببخش که توی تولدت دارم اشک      

می ریزم نمی دونم هر کار می کنم به خاطر دل تنگی زیاد دوست دارم اشک بریزم از خیلی ها شنفتم

می گن اونی که وقتی می گه اسلام علیک یا علی بن موسی الرضا و توی چشماش اشک موج میزنه

بعد مرگش خودت شفاعتش رو می کنی من نمی دونم وقتی می خوام بهت سلام بدم چرا دل دل می

زنم و اشک می ریزم یعنی میشه ماهم گدای خونه ی شما باشیم  اقا من امشب یه خواهش دارم تو رو

به جون بی بی فاطمه زهرا قسمت می دم که تو هم واسه تنها گلم دعا کن که شاد باشه چون من فقط

اون رو دارم           

                             بچه هامن امشب برای همتون دعا می کنم

                        و یه دعا هم مخصوص برای یاس خودم           

                          یا امام رضا تولدت مبارک

دل تنها چه غم گین است که عشقش عشق شیرین است" همیشه گلمی یاس قشنگم "

قاصدک ها گل بخندیدعشق من جوونه زد

 

                                  شاپرک اشکی بریخت تو دلم آشیونه زد       

 

قاصدک ها گریه بسته پاشین هم نفس بشین

 

                                  دنیا از آن شماست بیاین عاشق قفس بشین

 

قفسم خیلی قشنگه اگه از عشق پر بشه

 

                                  همیشه بارون نباشه تا دلا مون کور بشه

 

قفس دل که همش رنگ ترانه بگیره

 

                                  عاشق یاس بشه و باز اشیانه بگیره

 

بهتر از تموم اسمونهاست واسه من

 

                                   اخه این دل من تنهاست واسه من

              

 

اشک گلریز خزونه عشق من تنها نمونه

 

                           اسمون همش بارون گل دل تنگی نخونه

 

ابر اسمون می باره گلکم ایبی نداره

 

                           همه دنیا پر ستاره بزار این یکی بباره

 

اسمون رنگا رنگه قلب عاشقهاش قشنگه

 

                           همه دنیا دل نبسته دل تنگش رنگ رنگه

 

یه سپیدار بلند که بالاش عشق خونه داره

 

                           اون که توی اسمون هاست قلب عاشققونه داره

 

یه عزیزه ریزه میزه اما قلبش مثل برف عشق تمیزه

                           اون قشنگه همه دنیاست توی قلبم مثل رویاست

                

 

سر زدم من بر خیا لم بر کسی

 

                            تا شوم همنفس همنفسی

 

باز امد اشک و بیدادش ماند

 

                           همه گلها نازنین یادش ماند

 

سرزدم تا که نگویند باز رفت

 

                           بی زمین باز او بی آغاز رفت

 

باز ماندم در اینجا سر نگون

 

                           گفتم ای دل تو از یاست بخون

 

چشم تر شد همه را داد برد

 

                          چه بگویم که دلم بی داد مرد

 

باز خواندم نگویند باز ماند

 

                          همنفسم در همین آغاز ماند

 

گفتم از یاس و دگر عشقی فزون

                          گر ببینی روی او گردی نگون

       

 

باز گردون این زمین چر خیده شد

 

                         نور چشمم بیش از این تر سیده شد

 

باز افتاب گرمیه گفتار بود

 

                         تا سحر چشم دلم بیدار بود

 

باز گفتم نباید گوش کرد

 

                         پس چگونه بودنش را فراموش کرد

 

پس نشینم در هوای بی کسی

 

                        تن دهم من بر نگاه دلواپسی

 

تا زمان بودست و عشقی در وجود

                        گریه کردم بر کنارت ای همه بود و نبود

           

چه بگویم که نگاهم فدای تو شد

 

                    اسمان گریه کنان مدهوش آه تو شد

 

چه بگویم که دلم تنگ بود

 

                   عاشقی بس که چنین رنگ بود

 

باز گوید این قلب من از عشق تو

 

                   تا جهان هست این بوده سرشت تو

 

با من تنها بمان تا صبح دیر

 

                   شاید امشب تا سحر دل شد اسیر

 

با من تنها بخوان ای عشق جان

                   تا که تو دردم کنی راهت روان

           

من شهادت داده ام روز وصال

 

                 تا که بر گردی تو از سمت شمال

 

من ولایت را به تو بسپارم و

 

                 باز کنم من دولت غم بر کنار

 

تو بشینی بر همه دل بستگی

 

                من شوم از آن تو چون برده ای

 

تو بگویی جان بده آسان دهم

 

                تو بگویی دل بده ارزان دهم

 

پس بمیرم من دگر بر جان تو

                تا شوم اسان ترین اسان تو

          

گل عشق پر پر شد

 

                     اشک بر دیده نشست

 

 دل تنگ ناله کشید

 

                    اسمان دیده ببست

 

همه جا غم امد

 

                    عشق کم کم امد

 

لاله بر موج نشست

 

                     دل تنها بشکست

 

لاله از نو شکفت

 

                    گل ترس تنها خفت

 

وقتی تو خندیدی

                    گل عشق من شکفت

           

توی اینه یه نگاهی با نگام داد می زنه

 

                               همه دنیا رو داره برام فریاد میزنه

 

توی اینه یه کسی باز می باره

 

                               همه دنیا رو با چشمای ترش عشق میکاره

 

توی اینه همه با دل می خونن

 

                               ولی اون تنها شده با دل تنگش میباره

 

توی اینه یه جوونه عاشقه چون مهربونه

 

                               می گن می خواد واسه بودن با یاسش

 

تا ابد از دل بخوونه

 

                               تا ابد خدا کنه تنها نمونه

چون جوونه      چون جوونه

          

سلام

گل قشنگ خودم خوبی امیدوارم همیشه شاد باشی و قشنگیای خودم بمونی

صدات چه قدر قشنگه

نگات مثل عقیقه

چرا نگات غریبه

حرف هات مثل انار

هزار تا دونه داره

دلم مثل ستاره توی نگات می باره

فقط گلم تو هستی

تو که اون جا نشستی

تو که یاس من هستی

اره تو همه هستی

بازم پیشم تو قلبم تکو تنها نشستی

من که دلم برات یه زره شده و همش ............

ولش کن

 دوستارم باتو باشم مثل باران مثل باد

مثل ارامش تو فان در حباب

شادم " نه غم گینم" نه گریونم"نه عاشق هستم چون پیش گلی مثل تو هستم

قربون تمام قشنگیات مهربون من منو به یاد داشته باش منم همه شقایق های دلم رو به پات میریزم

برام دعا کن برات دعامیکنم

هدیه به قشنگیام گل مهربونم یاس قشنگم

عزیزم اگه گریونم واسه دو.. داشتنه توست

دلم تنگ نگاه

    

             دلم بهونه داره  

 

واسه ندیدنت باز اشکام تند تند می باره

 

                        همش می گی که هستی ولی دل و شکستی

 

توی بودنت انگار همه درییچه بستی

 

                        به من میگی میمونی همش به اون نشونی

 

که توی قلب من نوشته تو ماه اسمونی

 

                        ولی چرا نشستی بیا ببین که هستی

 

دو باره دستی دستی اشک به چشمام بستی

 

                        توی نگام نوشتی تو گل سرنوشتی

                 

 

من می خوام باز بارون و صدا کنم

 

                      اشک چشمام و به پات فدا کنم

 

من می خوام باز ابر ها رو نگا کنم

 

                      چشم گریون اسمتو صدا کنم

 

من می خوام واسه ی دل تنگیم که شده

 

                      یک سبد دو.. دارم فدا کنم

 

من می خوام توی نگات یک بار دیگه

 

                      جونم و برای تو فدا کنم

                  

 

نمی خوام گریه کنم ولی نمیشه به خدا

 

                   اخه دل تنگی نمی خواد دلم و کنه رها

 

هی میبارم همه میگن تو بخند

 

                 میگن وقتی که بارونه تو چشما تو ببند

 

اخه من با چشم بسته می بارم

 

                  دیگه خسته شدم از بس دل تنگی دارم

 

یه بهونه می خواد دلم که باز تند بباره

 

                 کاری دیگه به کار کسی نداره

 

چه بهونه بهتر از نبودنت

                     

  

  

بزار این شونه ی خسته تکیه گاه گریه باشه

 

                         بزار این دل شکسته خونه ی دل تنگیام شه

 

زیر بارون اون نگاهت تکیه گاه دل خستگیمه

 

                        همه بودن با تو باز تموم زندگیمه

 

حالا من تنها می مونم چشم به راهت تا همیشه

 

                        واسه این دل شکستم تویی مثل یه درییچه

 

حالا من تنها می خونم تا که من تنها نمونم

 

                        شایدم دوباره با تو از غم دنیا بخونم

 

همه ی دل تنگی هام رو می سپارم به شقایق

 

                        دو باره برات می خونم با دو تا چشمای عاشق

                      

 

پشت سرت نگاه کن

 

           ببین که من نشستم

 

منتظرم تا شاید بگن که با تو هستم

 

                     تو اینه نگاه کن ببین که تنها هستم

 

ببین مثل قناری بال و پرم رو بستم

 

                     تو پنجره نگاه کن ببین دلم شکسته

 

ببین با چشم پر اشک رو به خدا نشسته

 

                      می خواد که با تو باشه

 

میخواد ز غم رها شه

 

                     می خواد مثل شقایق راهیه قصه ها شه

 

ببین تنها نشستم بیا بگیر تو دستم

                  

   

سلام

 

اسمان بارانیست در دل من هر شب گل اشک مهمانیست

 

سلام مخصوص به کسی که عشق رو در وجودم زنده کرد

 

قاصدک ها تا صبح اشک ریزان بودن

 

                         همه جا باران بود همه نالان بودند

 

من تنها دیشب در سکوت سجده

 

                          با گل اشک بچشم شادیه یاسم را

 

از خدای بی همتا چه طلب می کردم

 

                          با خدایم گفتم منا تنها تو ببین

 

دیده گریانم را تو صدایم بشنو

 

                          همجا ساکت بود من او تنهاتر

 

می خوام این و بدونی اگه الان قلبم درد میکنه ونفسم بالا نمیاد واسه اینه که دل تنگ

 

تو شده چون تو رو خیلی دو.. داره

 

گل قشنگم همه قشنگیای دنیا رو فدات می کنم و با تمام وجود می گم دو.. دارم

 

این قدر برات دعا می کنم تا که .....................................

 

اره باز دلم تنگه و بارونی شده

 

                            اشک چند شبی مهمونم شده

 

تو که گفتی من هستم گلکم

 

                             پس چرا دل گیر شده دلکم

 

تو که گفتی سنگ صبورم می شی

 

                              همه اسمون خوشبختی می شی

 

پس چی شد کجا رفت اون حضور

 

                               لااقل یک لحظه پیش من بمون

 

تو بری قلب من از دوریه تو صبر میکنه

 

                               واسه دیدنت نفسم رو قسمت میکنه

 

تو بر چشمام تا صبح خواب نداره

 

                                تو اشکام یک گلی کم میاره

 

تو بری دنیا برام جهنم

                                  پس بمون بگو دلت پیش منه

 

               پس بمون بگو دلت پیش منه

 

 

مهربونم پیشم بمون

 

تقدیم به قشنگیا یاس خودم

                                       

ای گلم بیا دیگه دلم برات داره میباره توی همه ی بودن ها بازم تو رو کم میاره

سلام

اومدن فقط از شما یه التماس کنم

تو رو جون هر کسی که می پرستید می خوام دعا کنید که یاس من هم مثل همه ی یاس های دنیا

دوباره خندون و شاد و خوش بخت بشه

گلم یک قول دادم صد تا قسم پشت سرش تا نفس دارم پیشت میمونم و برات دعا می کنم و بدون

همیشه یکی هست که پشت همه ی کارهات با تمام وجود واسته بدون که من بارونیم چون ؟؟؟؟؟

پیشتم گلم همیشه و همه دنیا رو با یک لحظه حتی به تو فکر کردن عوض نمی کنم

 التماس میکنم دعا کنید

تو گفتی میام و نیومدی

               

                همه اشک شد روی خوب زندگی

 

تو همش برام یه آسمون

 

                پیش چشمام همین یک شبو بمون

 

تو صدای همه بودن میمونی

 

                تو گلی یاس منی مهربونی

 

پس بگو که باز دروغ رفتنت

                بر می گردی پیش من تا بمونی

             

 

اخه بارون واسه قلب تو کم میاره

 

                             واسه باریدن از دل اجازه داره

 

اخه وقتی شب میشه یک تک ستاره

 

                             توی زلمت شبا اون چشم انتظاره

 

اخه توی اون اسمون پر ستاره

 

                             اون دیگه عشقی بجز تو نداره

 

اخه باز می خواد کم کم دوباره

 

                             گل اشک و رو گونه هاش هدیه بیاره

 

اخه اون جز تو کسی رو نداره نه نداره

              

 

گفتی آسمون می خوام من هم برات ابر شدم

 

       گفتی که بارون می خوام من برات اشک شدم

 

             گفتی من هم زبون می خوام من برات هوش شدم

 

                   پس بگو خودت بگو چرا چرا فراموش شدم

              

              

 

 

من چرا در بدر خانه تنهایی شدم

 

                               اشک گونه ای تما شایی شدم

 

من چرا هم نفس باد شدم

 

                               ناله شاپرک شاد شدم

 

من چرا سخت تر از سنگ شدم

 

                               در ره عشق چه یک رنگ شدم

 

من چرا بی تو دگر جانم نیست

 

                              عاشقم باز سر و سامانم نیست

 

من چرا باز که تو گم گشتی

 

                              اشک دارم و فریادم نیست

 

تو بگو باز چرا در این شب

 

                              همه هستند و رهم یادم نیست

 

تو بگو باز چرا در این شب

 

                             همه هستند و یاسم نیست

 

             

 

 

اوازی فاخته داشتم برایت

 

             چو اشکی که روید از چشم ماهت

 

سکوتی داشتم بر نگاهت

 

             که شد درگیر آن چشم سیاهت

 

فراقی داشتم من به کویت

 

             چو خم دو ابرویه کمونت

 

ولی بازم دلم بشکسته شد باز

 

             نگاهم بر در بسته شد باز

 

            

 

 

دلم امشب چه غم گین گشته ای باز

 

                      چرا امشب تو سنگین گشته ای باز

 

دلم امشب چه گریان گشته ای باز

 

                      چرا بی سرو سامان گشته ای باز

 

دلم امشب چه محزون گشته ای باز

 

                      چرا از یاس گریون گشته ای باز

 

دلم امشب دگر یاست بیاید

 

                      که شاید لااقل اشکت در اید

 

که تنها با تمام اطلسی ها

 

                      که شاید لحظه ای از در بیاید

 

که شای لحظه ای از در بیاید

 

             

 

سلام

 

یاس من دیر میکنی

 

دلم بهونه گیر میشه

 

نگو که داره دلت از دیدنم باز سیر میشه

 

یاس من دیر میکنی

 

دلم برات باز می باره

 

اخه باز من نگام تو کوچه ها چشم انتظاره

 

گل من دلم برات قدر همه ی بودنم تنگه و چشمام به اندازه ی همه ی غم های دلامون میباره

 

چون که گلی مثل تو رو پیشش نداره

 

فقط برات دعا میکنم و ازش می خوام که هر چی زود ببینمت

 

برای گلم یاس قشنگم که همه خوبی های دنیارو بهش هدیه می کنم

 

 

 

گل من دو.. دارم زودی بیا اشک چشمام و ببین با روی ماهت

من پسر خاکم

 

روزگاری سخت در تنهایی

 

اشک بر گونه و چشمی تر

 

ناله ای در دل دارم

 

من پسر باد و نسیم

 

نام نفسم یاس است

 

قطعه ای از بهشت احساس است

 

منزلی دارم خانه ای دور ز تاریکیه شب

 

که در آن ناله ی پرواز تن شب بو است

 

من زمینی هستم ولی دل در گرو آسمان

 

منزل من پای سپیدار بلند سر کوه بی کسی به

 

نزدیکی چشمه ی عشق

 

من یار شب بو و گل یاسم لحظه ای شب شده با اشک احساسم

 

من ولی هیچ ندارم در این زندگیم جزء کمی تنهایی و

 

 رازی با خدای بی نیاز

           

 

وقتی حرفهام توی قلبت خونه کنه

 

                     وقتی اشکم ابر و دیوونه کنه  

 

وقتی بارون رو شونه سر گزاشت

 

                     دل تنگم غم تنهایی نداشت

 

وقتی عالم از نگاهت مست شد

 

                     آسمان در دست تو سر مست شد

 

وقتی باز سنگ صبور من شوی

 

                     کوه دل تنگیم غرور من شوی

 

دیگر آفتاب گرمیه خورشید نیست

 

                     رنگ دلتنگی به رنگ بید نیست

 

دیگر آواز چکاوک تلخ نیست

 

                     سردی اه دل از درد نیست

       

 

آه زبانم به وجودت گریست

 

                       شرمنده شد چشم ترت را بدید

 

باز زمین گرم بشد یاس من

 

                       چون که تویی لحظه ی احساس من

 

سرو امید قد بر افراشت به پا

 

                       تا که رسد بر سر روی توماه

 

شبنم صبح از گل نرگس رسید

 

                       تا دم شب ناله زنان اشک ریخت

 

سرزنشش کرد شباشب به خواب

 

                       تا که زند روی ترش را به آب

 

چون نفسی تازه زدیدارش گرفت

 

                       جان که دهم جان دباره سرشت

          

 

ای سخنم را بکن گوش تو

 

                    آه دلم کن تو فرا موش تو

 

تا دم صبح تا به کران بنده ام

 

                    بنده ی یاسم که چو شرمنده ام

 

رب نگاهم همه را دیده ای

 

                    این سخن عشق که نشنیده ای

 

تا دگران بر تو حسادت کنند

 

                    عاشق عشقم به تو عادت کنند

 

کن سخنم گوش چو من بنده ام

 

                    دولت عشق را من فرمانده ام

           

 

ای سخنت ساز دل تنگ من

 

               روی خوشت ناله ی دل تنگ من

 

تا به کی دیده ی گریان شوم

 

               یاس منی پس چه گریزان شوم

 

این همه را سوی تو گریان که خواند

 

               تا نفسی بود نامه ی هجران که خواند

 

من نفس تا نفست اشک بود

 

              فاصله اش نامه ای پر رشک بود

 

تا به زمان من همه را بنده ام

 

              پیش تو ام یاس که شرمنده ام

           

 

ناله ی حجر است وغمی در دلم

 

                        اشک کمی گرمیه این محفلم

 

تکه ی دردی شده راه آورم

 

                        توشه ی راهم همه ی باورم

 

سوی خزان من خرامان میروم

 

                       عاشقانه سوی باران میروم

 

تشنه گشتم در کویر بی کسی

 

                        مانده ام من باهمه دل واپسی

 

در کنار اطلسی روبه سوی باغ               

 

                        با اشکی ز دوریه هم نفسی

        

 

چی میشه توی دلم خونه کنی

 

              به جای تنها گذاشتن من و دیوونه کنی

 

چی میشه که من برات باز ببارم

 

              با دل تنگ لاله جا پات بکارم

 

چی میشه که گلها قاصدک بشن

 

             همه کوچه ها پر ز شاپرک بشن

 

چی میشه تو پیش من باز بمونی

 

             تا که من تنها نشم تو بخونی

          

 سلام

گفته بودم اگر دلم برات خیلی تنگ بشه آپ میکنم

دلم برات یه عالمه تنگ شده منتظرت توی کوچه ی دلواپسی با یک بقل اطلسی با گونه ای خیس از

اشک دلتنگی ایستادم

ومنتظر نگاه گرمتم

برات دعا میکنم چون این قدر برام عزیزی که..............................................

فقط و فقط برای یاس

 

یاس من تو می مونی تا دلم آروم بگیره آخه این سهم زمینه که باید جون بگیره

بر سر پنجره ها باران بود

 

                       در کنار شب بو یاس نالان بود

 

او زتنهایی قاصدک می گفت

 

                      چون دو چشمش کمی گریان بود

 

سر سخن باز شد و دل گریست

 

                      آسمان ناله بزد اشکی ریخت

 

شاپرک از سر دیوار گریخت 

                      یاس اشکی ز دلدار بریخت  

           

 

زلف پریشون تو قلب مو دیوونه کرد

 

چشمای گریون تو راهیه می خونه کرد  

 

چشم خمار و مستت عالم و دیوونه کرد

 

پیمونه ی تو دستت عاشق و مستونه کرد

 

سجده ی یارو عشقت دلم رو دیوونه کرد

 

صحبت عشق تو شد اشکمو روونه کرد

          

 

نازنین ای عشق دیرینم

 

                   من به جز تو کسی رو نمی بینم

 

تو شبای اشک آلود و غم 

 

                   تو بودی مرحم این دل پر درد

نازنین ای سپیدارم

 

                   تو ای یاسم مست دیدارم

 

توی اشکام واسه بودن با تو

 

                  غم دنیا رو پشت سر دارم

 

نازنین ای گل یاسم

 

                   ببین با تو پر ز احساسم    

 

شبا شب با تو می خونم

 

                   چون که من عاشقانه میمونم 

          

 

سر سنگین من دردش تو هستی

 

                             چرا ای یاس من تنها نشستی

 

ببین من که با تو خوب میمونم

 

                             واسه غم هات من گل پونم

 

اگر خواستی بباری مثل شبنم

 

                             منم میشم گلت ای گل خونم

 

دلت غم داره و چشمت میباره

 

                             بزار پیشت بیام من باز دوباره

 

دلت زیر ایوون باز می خونه

 

                            که دل تنگی تورو کرده دیوونه

 

ولی این و بدون تا تو هستی

 

                            دلم حق نداره تنها بمونه

 

تا یک روز توی ایوونه خونه

 

                            گل شادی کنه بازم جوونه

          

 

تو چشمه عشقی و نشاطی

 

      تو زمزمه ی جام حیاطی

 

           تو عاشق عشق دو جهانی

 

              تو یاس منی یا ز دگرانی

 

                  تو جام شیرین زنیازی

 

                      تو سجده ی هنگام نمازی

           

 

وقتی میگم دو.. دارم مثل غریبه ها میشی

 

                انگار من و نمی بینی که میگی تنها میشی

 

وقتی میگم تو آسمون توی دلم تو کهکشون

 

             برای عشقت می میرم جای دلت رو میگیرم

 

بازم زمن جدا میشی سجده گر خدا میشی

 

        وقتی می گم من می بارم چون که دل تنگی دارم

 

تو ام برام باز میخونی با خوشگلی و مهربونی

 

       که باز تو پیشم میمونی   که باز تو پیشم میمونی

            

 

سرایم را نمی دانم

 

  صبویم را نمی خوانم

 

    دلم تنگ است از این دنیا

 

       چرا امشب نمی مانم

 

          زمینی گرم دارم من

 

             دلی دل تنگ دارم من

 

               ز حال دوریه تو من

 

                 ز هر کس جنگ دارم من

 

                    سکوتم را نوازش کرد

 

                       دلم با غصه سازش کرد

 

                          در آن تاریکیه شب یاس

 

                             مرا با اشک عاشق کرد

 

                                 بخوان تا صبح از عشقش

 

                                    بگو از دل بی رشکش

 

                                بگفت با من که دل تنگ است

 

                                       اسیر ساز و آهنگ است

 

                                 سکوتش را همین رنگ است

          

سلام

یک خواهش توی این شبها که واسه ی دل خودتون می بارید برای یاس منم که دلش گاهی بارونی می شه دعا کنید

خدا یا از علی امشب چه مستم

که جانم بر لبم من چه هستم

خدا یا تا نفس هست در رکابت

که گو یی چون گدایی من به پایت

خدا یا قلب یاسم را تو شاد گردان

در این شب قدر غم دلش آزاد گردان

فقط خدا جون یک چیز ازت می خوام نزاری حتی یک لحظه یاس دلش بگیره همین یک آرزو رو دارم و بس

همیشه به فکرتم هیچ وقت تنهات نمی زارم قشنگیام

یاس من وقتی میخندی تو نگات حس قشنگه واسه اون دلم میباره

بین چگونه مرا مضحکه ی دست دگران کردند

                                                    چهره ام گریان و دیده ام نالان کردند

 

                                          

 

هر جا میرم بخندم

          

         همش چشام می باره

 

                 مگه من چیکار کردم

                        

                        که همش دلم گلایه داره

 

                                هی من خوش خیال میشم

 

                                                 ولی چشام میباره

                         

                                                      تو اوج اشک گریه

 

       یاسم با یک کنایه توی چشمام گل اشک میکاره

             

 

مگه میشه تو چشمام و گریون نکنی

 

روی دلم پا نزاری دلم رو پریشون نکنی

 

تو چشمام یک دنیا اشک بود تو این و خوب می دونی

 

واسه همون تنهایی رفتی تو که گفتی مهربونی

 

من میبارم تو بدون که باز دلم پیشت شکست

 

نگو این دفعه یه شوخی بود تا کی می شه چشمامو بست

 

تو عزیزی واسه ی همینه ساکت میمونم

 

ولی تا نفس دارم با چشم گریون زیر بارون میخونم

 

ای خدای مهربون منو ببین چطوری بی یارو یاور میمونم

 

              

 

من مضحکه دست خلایق شده ام

 

                       شاید امشب بازیچه ی عاشق شده ام

 

من توی این بازی تنها میمونم

 

                     مثل امشب باید چشم گریون بخونم

 

یه بازی وقتی شروع شه بازنده منم

                    

                    ولی امشب دلم و توی نگاهت میبرم

 

تا بدونی اونی که اونجا افتاده منم

                          اون ادم ساده منم

              

 

وقتی می خوای بخندی توی دلت خزون میشه

 

میخوای که شاد بمونی ولی همش با رون میشه

 

من تو امشب واسه بازی تون بهترین مهره بودم

 

شاید بازیچه ی دلهای پر چهره بودم

 

من و با تمس خراشون همش خورد میکنن

 

اونا خوب میدونن واسه چی باید بی من بمونن

 

من میرم تنهای تنها بدون کسم دیگه

 

وقتی هم نفس چنین کرد پس بی هم نفسم دیگه

             

 سلام

بعد از مدتها اومدم اومدم بگم من چیزی رو دارم که همه در حسرتشن و به اون افتخار می کنم

چون هنوز موجودی مهربون تر ازش ندیدم  برای یاسم

من می خواهم همه اسمانی شوند

مثل یاسم کهکشانی شوند

من می خواهم در شب احیای دل

اشک چشمانم جاری شوند

ای خدا بین حال من در این زمین

کن دلم را معبد یاسم همین

تا نفس دارم ز رویش من خجل

پنجه مالم چون ماهی افتاده به گل

من از همه می خوام واسه ی دل کسی که همه ی این قشنگیا رو به اون مدیونم دعا کنند

فقط دعا

عشق یاس است که من می بارم عاشقانه دو..ش میدارم

چون که هر شب از دلم اشکی بریخت

 

                                یاد یارم سوی عشق تو گریخت

 

یار من باز چشم گریان از تو خواند

 

                                تا سحر گاه بر سکوتت اشک ماند

 

او بخواند از تو دگر حرفی نماند

 

     کاش می شد که این لحظه در این جا بازماند       {برای یایا}

        

چو دل دادی دلم بشکسته ای باز

 

                     به رویم اشک دیده بسته ای باز

 

به بزم امشبم از تو بخوانم

 

                     دل بشکسته را روحی فشانم

 

تو نیستی در کنارم گرمیت هست

 

                     همان لحظه سخن بر دیده بنشست

 

به سجده گشته ام سوی خدایم

 

                     که گویم من رضایم من رضایم

 

به سوی کعبه ات کردم سجودی

 

                     بگفتم با خدایم در عشق و جودی

 

که من هر شب از یاس یاد کردم

 

                     گهی درد دلم آزاد کردم

 

ز تو خواهم که یاسم شاد مان کرد

 

                     درون قلبش از من یاد کرد

          

جام نگاهم به دلت بنده شد

 

                   اشک بریخت و از عشق تو اکنده شد

 

                                            سر زلفم به سویت تاب برداشت

 

                   چشمانم به کویت آب برداشت

           

در امشب شام آخر جام نوشم

 

                          ز زکر مهدیم آرام نوشم

 

من امشب در شب سور سیاوش

 

                          به عشق لیلیم بی کام نوشم

 

من از زکر مهدی یاس خواهم

 

                          دمادم لحظه پر احساس خواهم

          

سر انجام دلم بابی کسی ماند

 

                            که اشک ریخت و از دلواپسی خواند

 

به زیر شانه ام شخصی نشست و

 

                            با اشک چشم از اطلسی خواند

 

فدایش گشت شبنم تا دل صبح

 

                            دلش لرزید و با لب یا علی خواند

 

بخواند تا دلش آرام گیرد

 

                            که پیش یاس جان دهد آن جا بمیرد

         

منم امشب که از عشق تو مستم

 

                                 که دیوانه ی چشمانت که هستم

 

زبانم گفت گویم با تو هستم

 

                                 دلم گفت با زبانت پیوند بستم

 

بگویم که عقلم بندگی کرد

                                 که چون یاس دید شرمندگی کرد

 

زمان بگذشت و سال نو گشت

 

                                 دلم بار دگر باز بشکست

 

الا ای اهل دل بازم بدانید

 

                                 نفس بر دیده هاتان اشک فشانید

 

بخوانید از زمان او مالک ماست

 

                                 که او روشنگر منزل ماست

 

من امشب تا سحر با او بخوانم

 

                                 که درد از تن یاسم برانم

 

شما هم همنفس با او بگردید

 

                                 که آسان تر دنیا درنوردید

 

بدان مهدی که من جانم فدایت

 

                                 که چشمانم و اشکم سوی راهت

 

بخوانم تا نفس دارم به کویت

 

                                 ببارم همچو ابر در عشق رویت

        

باز برایت می نویسم تا نفس دارم

 

برای قشنگیا   {یاس خودم}

              

سلام

می خوام بدونی که الان که تو قه قه مستونته

من اشک زمستونمه

تنم داره می لرزه

موقع بارونمه

تو داری می خندی و من می بارم

اخه من یه دل تنگی دارم

من دلم تنگ و تو پیش یار

واسه نبودنم هی گل بکار

اگه خواستی من برم

شرمی نکن فقط بیا سر قبرم به یادگار

تو شبنم سفید به رنگ عشق توی دستای قشنگت برام بیار

دلم تنگه که دارم دل میزنم

واسه ی با تو بودن ساز محفل می زنم

.........................................................

دلم تنگه

امدم که جان گیرم با سخن از یاسم آرام گیرم

نغمه بارونه باز اشکا جوونه میزنه

چشم میباره دل من حرف از ترانه می زنه

این ترانه سخن از بارون داره

با دل تنگ دست رو به آسمون داره

                                 

 سبزه عشق گره زد بر دلم

اشک ریخت بر سرای منزلم

ریسمان تنهایی گشت نگون

عاشقانه یاس از خوش بختی بخون

هنجره پر شد از عشقو نیاز

باز یاسم مثل شبنم سر فراز

                       

شباشب تا سحر از یاس خواندم

دمادم لحظه پر احساس خواندم

بگفتم با زبان بی زبانی

خدا نبود که تو تنها بمانی

بگفتم با خدا در تاریکی شب

به روی سجده در هنگامه مرگ

که خواهم یاس  با من بماند

که ترسم باز دیو تنهایی بخواند    

خدایا شب به شب از تو بخوانم

که شاید لحظه ای تنها نمانم

                        

 سپيده تا سپيده اشك ريختم

گهي رويت كه من خندان نديدم

 

روايت تا روايت از تو خواندم

 

بروي گونه ات تنها نماندم

 

تو گفتي از سپيدي با دل من

 

تو گشتي چو شمع در محفل من

 

تو سوختي ودلم شر منده ات گشت

 

چو گويي اشك از ديده بر بست

                        
حادثه خيلي قشنگه مثل وقت تو رو ديدن

واسه اشكام توي وبلاگ دلم ستاره چيدن

 

حادثه يك اتفاقه كه دلا ابري ميشه

 

اسمون باروني و گه گاهي افتابي ميشه

 

دست من نيست كه همش اين دل تنگ گريه داره

 

چشمام اخه ديدار يارش كم مياره

 

اون دو ابروي كمونت گشته آسمون من

 

اون دو تا چشم قشنگت خونه ي رسوا شدن

 

اون يكي قلب كو چيكت داره يك درياي گرم

 

همه اون نفساتم همگي مرحم لحظه ي تنهايي من

 

تو بخون اي گلكم تا من هم جون بگيرم

 

بنويسم از تو و از نوشتن آروم بگيرم

 

اخه اين حادثه يا كه همش عشق و عشق

 

كه روي قلب من و تو نوشتن يه بهشت

 

من بهشت سر نوشتم اون كه از خودم نوشتم تو بودي

                         

سرزدم من بر هواي نينوا

 

بر سر افتاده اي از تن جدا

 

با چشمي گريان و قلبي افروخته

 

با دلي از عشق عباس سوخته

 

با نگاهي پر ز احساس غريب

 

با نفسهايي كه پر شد از عطر سيب

 

من به سر گفتم كه تو جان داده اي

 

لاله زاران را چه اسان دادهاي

 

گفت من دل به جانم داده ام

                        

مهدي اگر از منتظرانت بوديم

                               چون ديده ي نرگس نگرانت بوديم

با اين همه رو سياهي و سنگ دلي

                               اي كاش كه از هم سفرانت بوديم

مهدي نظري به ما عنايت فرما

                               ما را به سرات خود هدايت فرما

اين مسلك عشق من تو ديدي

                               عاشق به خدا چنين چه ديدي

بين حال دلم دردم دوا كن

                               اين اشك غمم خودت سوا كن

مهدي به سرات تو سوگند

                               بر سجده افتاب تو سوگند

ياس من از آب و اينه پاك تر

                             عاشقانه عاشق دخت پيمبر

بيا امشب اشك چشمانم ببين

                             ياس من را با نگاهت كن دست چين

جان با با و بي بي مادرت

                             ياس من را برسان بر دست مادرت

ياس من اي جلوه ي احساس من

                             تا نفس هست تو هستي جان من

                 

سلام

بازم تقدیم به قشنگیا

من امشب اومدم با چشمای بارونی و تنی لرزان از اقا امام زمان شفای یاس مو بخوام از شما هم فقط

التماس دعا دارم

 

سکوتم از درد شاید دلم هم رنگ باران است

سلام

امروز روز ترانست

        روز اشکهای عاشقانست

                        امروز سرم یاد کربلا دارد

                                      اشک از دوریه حرم مصطفی دارد

                                                        امروز غزل تنگ دیدار گشت

                                                                        مست از دو چشم سپیدار گشت

                         امروز سخن ز سوی یاران گفتم اشک نیست من ز حال باران گفتم

الان چند روزیه یاسم کسالت داره ازتون میخوام براش دعا کنید

یاس من سبزیه احساس من است

این بقل جان دلم جان من است

سبزه گل این چمنم مال من است

عطر گل هم نفس لحظه ی غم های من است

هر نسیمی که به یاسمن احساس دهد

تن صد گل به تنم جامه ی الماس دهد

یاس من صد غزلی تازه برایت گفتم

در کنار غزل هایم از اشک باران ساختم

ای نفس ای همه کس تا تو کنارم باشی

غم نباشد نفسم تا زه کسم هم نفسم

خدایا شکر

                                                                   

گلی در دست دارم که من عطرش نمی بویم (برای همیشه می بارم)

سلام

میلاد حضرت علی رو به شما تبریک میگم

وبه پدر خودم وپدر یاسم (پهلوون) که به اندازه ی پدرم دوسش دارم امیدوارم همیشه سر حال و سر بلند باشند

یاس من امده بود تا بماند

       ولی نه از دلتنگی بخواند

                  ولی تو فان روی یاس بر من بست

                                گونه ام خیس گشت احساسم شکست

                                                   تنم لرزید و باز دلم خواند

                                                                   که خدا داند چکس رفت و چه کس ماند

مگر من هیزم تر فروختم

یا آتش بر منزلت افروختم

مگر کم کردم از تو یادی

چه حرفها با دلم از تو بگفتم

چه کردی تو خزان با دل من

ولی دان که عشق است منزل من

بدان هر چه کنی باز اید پیشت

گریبانت دهم بر دست خیشت

ولی دان من با یاسم بمانم

من اشک ریزم با احساس بخانم

که نامردی ندیدم از تو .........................................................

خدایا همه مون روشاد و مسرور کن و نیرنگمون رو به خودمون باز گردان

گل من بازمیبارم

فقط تسلیت

 

سلام

 

دیریست که دلم اشک الود است

منزلم در نگاهی الودست

دست مادر از سرم کوتاه گشت

گویی این دل اشفته چو دریا گشت

من کنم با فاطمه راز ونیاز

تا که بی بی از تن زخم خورده جان گیرد باز

من چکم در کویش

چون شوم دیوانه ی یک تار مویش

با این که شبام کمی بهتر از قبل شده ولی ام شب می خوام با تمام وجود برای مادرم بی بی فاطمه ی

زهرا اشک بریزم

امیدوارم که به ارزوم برسم

بیایید اشک ریزیم چون که زیباست

مادرم تک گل بیشه ی علوی تنهاست

بیایید در سکوت ما باز بخوانیم

ز تنهایی به رویش اشک فشانیم

منم بی کس شدم چون مادرم رفت 

همه نای تنم چون از برم رفت

مادر ما مادر تموم عالمه

فاطمیه خدا هم اشک ماتمه

مثل مادر مرده ها اشک بریزید

مثل مادر مرده ها ناله کنید

یا حق خدا نگهدار 

دلم تنگه واست اي ياسه خونه چشام داره با اشك برات مي خونه { بیا که دیگه چشمام داره واست می باره}

كي شود كه تو بيايي گل من

                        نازنين اي چهره ات سنبل من

كي شود تو بيايي دلم

                       سخت گريد در منزل تن

كي شود حاصل اين امر خموش

                       تو شمع گردي در محفل من

سخت گفتم اي مست ديدار تو ام

                       تو بدان بشكستهام اما گرفتار تو ام

تو بيا وو ببين كه دل سوخته ام

                       بين چگونه در ميان اب افروخته ام

 

                 

حسرت ناز نگاهت به سر اشكم ماند

                                         نا له زد تا صبح از شيرينيه ديدارت خواند

نازنين ناز نگارت مرا در نفسي ماند

                                         اشك ريخت تا دم صبح عاشق ديدار تو خواند

گلم من قاصدكم چشم تر ديد و رفت

                                          لحظه اي بر سر مي خانه رميد و رفت

سر زلف تو مرا در دم ديدار جوان خواهد كرد

                                         عشق پاكت دل آسمان ناله زنان خواهد كرد

                   

اي نسيم به سكوت لحظاتت سوگند

                                                به دل بشكسته در بارانت سوگند

كه مرا در تنهايي رها كردند

                                                نگاهم را به سكوت اقتدا كردند

دل من را به زرب سنگ شكستند

                                                به من تهمت زدند اينه بستند

ولي ديگر كه من تنها بميرم

                                                سراغي از من تنها نگيرند

                  

من چگونه تورا فرياد كنم

                        ان نگاه زيبايت را ياد كنم

من چگونه دگر اشك ريزم

                        باز از دل تنگ من گريزم

من دگر ياس خواهم

                       اشك دارم احساس خواهم

كي شود سر به بيابان سر دهم

                      ناله اي با دل گريان سر دهم

تو برو خدا پشت و پناهت

                     دله شكسته ام تن پوش راهت

جگر سوختم جگر سوزاندي با اشك

                     ولي ديگر نيامد بر دلت رحم

                

چنان دل خسته از تنهايي شب

                       بر نگاهت من گرفتارم

كه دل بسته من بيمارم

                       ولي راهي جز اشك من ندارم

چنان دل خسته بشكستم

                       نگاهم را به در بستم

كه شايد تو بيايي باز

                        

گفته بودم كه امشب حال عجيبيست مرا

                                         درد دل اه وجوديست مرا

دل تنگم ديگر سوخته است

                                         بسكه چهره بر در دوخته است

دل نگو تكه اي از خون گويش

                                         لاله بودي گل مجنون بويش

جگرم سوخت ز دوريه تو گلكم

                                         اشك كونه شده ام شب منزل گه كم

باز چون شمع در هوايت خواهم سوخت

                                         چشم گريان به نگاهت خواهم دوخت

                       

من شبا شب سرو سپيدي كاشتم

                           بر تنش نقش و نگار بفراشتم

بر تنش ياس سپيدي كاشتم

                           در نگاهش تيرگي بفراشتم

شبنم دل تنگيم بر گونه اش

                           منظر عشقي بر نگاه تشنه اش

در كنارش لاله زاري كاشتم

                           سرزمين بيقراري افراشتم

ولي سيل دل تنگي تبر زد ريشه ام

                           ساخت خراب همه ي انديشه ام

باز سوزاند تنش را افتاب

                            او نكر بعد از رفتنش حتي ياد

                       

سلام

من امروز مثل خیلی روز های دیگه چشم انتظار یاسم هستم

دیگه اشک چشمام صبر نمی کنه همین که به یادش میشه میباره

منتظرش می مونم

ستاره ام نهفته در آسمان ابری     دلم گرفته ای دوست هوای گریه با یاس

قشنگیا منتظرتم زودی بیا

تو همانی که محبت را به من اموختی

و اشک گونه هایم را با گرمیه دستانت پاک کردی

و من اکنون تنهای تنها از تو می خوانم که تویی معنای بودنم

فقط و فقط واسه قشنگیا

بیا گویی چشم دل خیس دیدار تو است اشک گونم باز گرفتار تو است( خیلی دلم برات تنگه)

من از نگاه دور تو

                        درياي بارون رو ديدم

تو اشكاي قشنگ تو

                       يه اسمون رو ديدم

من از صداي نفست

                       به انتها مي رسيدم

غم توي ديدم داد ميزد

                      دل بريدم دل بريدم

ولي من باز با يك نگاه

                      به اوج احساس رسيدم

                 

دل تو لاله ي مجنون

                       اون چشات درياچه عشق

تو صدات گهواره ي جون

                       واسه من چو اسبي اروم

تو نگات يك غربتي هست

                       تو صدات صد تا ستاره

باز دلم واست ميباره

                       دل من سكون نداره

چون دلش تنگ ديداره

                        دل من خون

چشم گريون زير نور شب ستاره

                        دل عاشق بي قراره

چشم من در انتظار

                        يك ياره واسه اون كه بي قراره

                  

تو بر قلب تنها خانه كردي

                         من دل خسته را ديوانه كردي

تو از اشك دلم صيدي گرفتي

                          گناهم بي گناه قيدي گرفت

گهي با دل خسته هم نشين شو

                          نه چو اشك بر چشمم شيرين شو

من سر دلخستگي ديگر ندارم

                          كه اشكم بر در خانه ي دل تنگي نشانم

مرا با بيكسي سر وجودم

                         همه بودم ز آه اين وجودم

منم بشكستم ولي دردي نديدي

                         همه درييچه ها را تو بريدي

دلم عشق وجودم برد بر باد

                         مكن صيد عاشقان را فرياد

بگو ديگر دلت با اشك يار نيست

                         ز بانت در دلت هم دلدار نيست

بگو خسته شدي از اين وجودم

                        همه دردت شده اين بودم

منم مي روم با اشكهايم

                        ببين تنهاست دل بي تا بم

                  

تو عزيزي بر دلم صبح سپيد

                              بر نگاهم تو شدي اشك اميد

تو عزيزي چون كه ياسي اي سپيد

                              روح تو بر جان من عشق را دميد

من وجودم از دلم بشكست باز

                               اين نگاهت بر وجودم بر خاست

من دلم بشكسته بود از تو جان گرفت

                               چون سپيدار به رويت آرام گرفت

من غريبي اشنا بودم دريغ

                               چون شدست اشكم ز رويم اشك ريز

من شكستم دل بستم با دلم

                                دل به دلدارم دهم بي مشكلم

                      

من از سكوت كلمات وا ماندم

                               در قافله ي عشق همي جاماندم

من در كوچه ي تنهايي دل

                               غزلي تازه برايت خواندم

من دل به ياس بستم

                               اشكهيم در نگاهش رستم

من ز سوز تنهايي اسير

                              دل دهم تا كه نشود زود دير

من زسوي تو خرامان ميروم

                             عاشقانه هم چو باران مي روم

من دلم سوخت در داغ شقايق

                            باز مي استم در كنارت اي ياس عاشق

                      

مگر جرم من نگاهي بيش بود

                                     اين نگاهم بي صدايي بيش بود

مگر سنگ ايينه شكست

                                     دل خسته به ياس دل بست

مگر ديگر دلم ايينه اي نيست

                                     كه اشك اين وجودم ديدني نيست

دگر نتوان دگر از زندگي گفت

                                     همه مردن دگر از مردگي گفت

ز روز دوريت اشكم در امد

                                     تا امروز كه دگر امرم سر امد

ولي ديگر توراهي جا نزاشتي

                                     يك لحظه در دلم گلي نكاشتي

ولي باز هم به پايت من به سوزم

                                     ز درد دل برايت پينه دوزم

                 

سلام

دلم براش خیلی تنگه واسه همون اشک میریزه

هی میگه اون فردا میاد توی دلش داد می زنه

من دلم گرفته رو به اسمون داد میزنم

توی دلم اشک می ریزم اسم اونو  فریاد می زنم

خدا کنه که زود بیاد   خدا کنه که زود بیاد

ای کاش دگر باران نیاید

دگر غم به خانه ی دلم گریان نیاید

خدا کند که تا صبح من بمانم

که روی ماه تو را در دیده بخوانم

فقط برای تو اشک می ریزم قشنگیا

چه زیبا بود با تو بودن گلکم

             

 

چگونه دلت امد این چنین بروی

سلام

 

دل تنگم دگر باز مي بارم

 

 

 

ياسم رفته پيش بي بي زينب خدا پشت و پناهش

 

همه اشكهام باشه تن پوش راهش

 

دلم گرفته ولي خوب مي خونه

 

دلش براي اشك ريختن واسه زينب شده ديوونه

 

اون اشك مي ريزه خدا كنه مارو يادش نره

 

اي كاش واسه يك بارم دلش ..............

 

 

 

اي كاش مي تونستم حالم و بگم

 

چهره ام اشك الود

 

دل من منتظر ديدار است

 

ياس رفته و اشك بر گونه مي تابد

 

نگاهم در حسرت ديدار است

 

او ز دل خسته با زينب مي گويد

 

در نگاهش همه چيز مي خواهد

 

گونه اش با شبنم اراسته شده

 

دل تنگش به اشك دل بسته شده

 

او به زينب از دل تنگ گويد

 

با نگاه معصومانه بي رنگ گويد

 

چه زيباست و چه معنوي اي كاش اون تصاويري رو كه من با چشم دل مي بينم شما هم ببينيد

 

  

بي بي زينب تو رو به ابروي مادرت فاطمه زهرا از خدا بخواه كه ما بنده هاشو يك لحظه به

 

خودمون وا نزاره

 

خدا یا ببین درد  دلدم را کن تو مرحم

که اشک وناله ام را کن تو مرحم

دلم بشکسته در مانی دگر نیست

من دل خسته را راهی دگر نیست

کمک کن تا بر خیزم دوباره

که شاید جانه تازه به من دهد نگاره

مرا بشکستند ولی اهی نگفتم

ولی اکنون دلم .............

هر کار می کنم که شاید مثل قبل یک خنده از ته دل داشته باشم نمی شه

برایم دعا کنید که دل خسته ام دیگر

 

 

         

سلام

 

باز امشب هم غم ديده تر از هر شب هستم من چگونه از بودن گويم كه ديگران مي گويند نيستي

 

من چگونه باشم

 

وقتي...............................................................................................

 

منو ببخشيد كه هميشه توي شعرهام غم دارم شايد شادي به ما نيامده ولي قسم مي خورم اگر اين

 

غم بره مثل عطر بهار نو وشاد بشم ولي هنوز نمي تونم بخندم چون اشك هايم چون قلبم دل تنگند

 

با اميد منتظرم

 

                  

دلم بشكستي و آهي نگفتم

                   چشانم را بر غم تنهايي بردم

تو رفتي بي خبر بازم بمانم

                  نگفتي تا هميشه تنها بمانم

منم قولم نزاشت تو را به بينم

                   كه برايت گل سرخي بچينم

اكنون رفتي ولي خدانگهدار

                  مرا بر ديده هايت خوب بسپار

                   

 

من تو را در وجودم خوانده ام

                                           اشك را براي با تو بودن رانده ام

تو بي تفاوت از دلم باز رفتي

                                           بي نياز از بودنم دم ساز رفتي

تو رفتي و نكردي از من ياد

                                           حتي لحظه اي خداحافظي بر باد

برو يادت كه بر جان و دلم هست

                                           كه اشك مانده هميشه در دلم هست

برو بر مادرم اشكي بريز باز

                                           از او خواه تا شوي سروي سر افراز

از او خواه تا مرا دل تنگ نزارد

                                           ديده ام را بر روي ياس گشايد

               

گلم سنگ صبورم از وطن رفت

                                                     نگاهش را چه بيگانه زمن رفت

ببينيد كه انگار من نبودم

                                                     ببينيد چگونه بي خبر رفت

چگونه من كه رفتم از نگاهش

                                                    كه گويند رود از دل هر انكه از ديده برفت

من كه ديوانه ديداره تو ام

                                                   اشك دار منتظر نگاه تو ام

من هميشه بر زبان دارم دعا

                                                   تا كه شايد روزي يابم تو را

منتظرت هستم هنوز

                                                   تا ببينم چهره ات را هرچه زود

                       

                   

 

گل گلدون من زلف نگارت

                               اشك بر گونه مست صدايت

گل شب بوي من صحبت يار است

                               سخن از سختيه ديدار است

گل ياسم ديگه من ونمي خواد

                               چون اشكاش باز در نمي ياد

گل ياسم تويي گل قشنگم

                              دل بشكسته ام لحظه دل تنگم

گل ياسم بيا برگرد به خونه

                               بيا ببين دل شده ديوونه

                    

باشد كه مرا باز فراموش كردي

                             شمع دلت را چگونه خاموش كردي

دلم بشكستي و ديده ببستي

                             همه درهاي بودن باز بستي

سكوتي كردي از روي رضايت

                             شدم ديوانه ي روي نگارت

دلم را با دلت پرواز دادي

                             سكوتم را نگاهي ناز دادي

ولي بشكست دلم در سكوتت

                             بماند در پاي حرفهاي ........

ولي بازم بدان تا نفس هست

                            تا حضورت در دل تنهاي بي كس هست

دلم پاي گلت اشكي بريزد

                            ز اندوه دلم رشكي بريزد

                     

چگونه اين دلم را تا سحر برد

                         همه احساسم را بي خبر برد

چگونه ناله اي كرد با دل تنگ

                         شدست سنگ و همش سنگ و همش سنگ

دل تنگم نواي تازه خواهد

                        سكوتش انتها بي اندازه خواهد

ولي هرگز نخواهد دوريه تو

                       كه شبنم تا سحر بر گونه ي تو

بخان چون بلبلان از روي مستي

                      كه آزادست دلت بر روي هستي

بخان تا دلت آرام گيرد

                      دل من هم كمي آسان بميرد

بخان ديگر نوايي در دلم نيست

                     سكوت است صدايي در محفلم نيست

بخان تا درد خاندن هم بداني

                     خدا نبود كه از عشق جا بماني

                  

مادر ما مادر تمومه عالمه فاطميه خدا هم غرق ماتمه { فقط تسليت }

سلام

 

امشب شب وفات مادر تموم عالمه من اومدم كه منو در غم خودتون شريك بدونيد

 

امشب اي اسمان خون گريه كن

 

كه ياس رفته نگين دلم ان همه احساس رفته

 

امشب همتون اشك بريزيد كه بهترين رفته من اشك مي ريزم و خواستم و ازش مي خوام

                             

امشب شب اشك است

                   اسمان دلش از رشك ا ست

امشب دل زينب شكست

                   اسمان گونه به اشك بست

امشب اسمان گريست

                   در غم مادر من گريست

                              

بين كه امشب غم امده

                   زينب با شانه ي خم امده

دل زينب از دوريه مادر شكست

                   نا له گل كرد بر دلش اشكي نشست

باز اشك زينب اسمان خون ميكند

                   لاله ها را عشق مادر مجنون ميكند

                   

من سكوت امشبم از اشك است

                       اين دلم ناله اش از بي كسي است

هم نواي اين دلم ياسه نبيست

                       اين كه ياس نيست از همه بر تر است

به چه گل گفتي همه را مادر است

                       من كه مادر را چو الماس دارمش

با نواي دل بي هواس خوانمش

                    

من دلم بشكست از دخت نبي

                          كه چه زد ان نامرد اجنبي

بر پلوي مادرم زربه نواخت

                         چون كه گويي بر سرم سنگي گداخت

پهلوي مادر شكست اهي نگفت

                         اين كه بود كه زينب از دوريش سوخت

                              

فاطمه بنت نبي دستم بگير

                      كن مرا از اشك فراقت سير

زينب اي ياس با با تو بخوان

                      كن دلم را با فاطمه هم زبان

من عزيزي در گلستان گم كرده ام

                      ياس را من چه گريان گم كرده ام

فاطمه دستم بگيرو باز من

                      بر در خانه دل تنگی ببر

                          

                           

فقط برای قشنگیا

فراقت سخت مي باشد

                          وليكن صبر مي بايد

اگر دوري كنم سختي

                           شكستم عهد و پيمانم

باز منتظر خواهم ماند...................

            

 

باشد که مرا فراموش کرده ای نا له هایم را چرا گوش ............ چشم انتظارتم تا بمیرم

 

گل كه از خواب پا ميشه شبنم عشق رو تنش برق مي زنه

                                                   خورشيد قلبش براش روز و شب ورق مي زنه

شب كه ميشه دلش با رفتن خورشيد ميگيره

                                                   چون كه خورشيد نور اميد ميگيره

اون خودش عطر اقاقي رو داره

                                                   رنگ و بوي يار و ساقي رو داره

روزمين ريشه داره

                                                   واسه با من بودنش انديشه داره

اشك شب روي گلم تاب نداره

                                                   ميگي گل من امشبي خواب نداره

دل بي تابش طاقت مهتاب نداره

                                                  گونه هاش خيسه اشكه داره بارون ميباره

گل من گل گلكم توي شبها زود مي خوابه

                                                  تا كه صبح نور امي دو توي دلها بزاره

ولي الان من سكوتي مبهمم آسموني

                                                  من زميني پر غمم

من ديگه گل ندارم چه چه بلبل ندارم

                     

سر زمين بيكسي قلب من است

                                       اين همه دل واپسي سهم من است

دل شكسته باز به راهي ميروم

                                       مرگ در شب سياهي سهم من است

پاي بسته ناله بر زندان كنم

                                       چنگ بر ديواره من هجران كنم

قلب شكسته بر كجا من مي روم

                                       اين كه راهي بي انتها من ميروم

من كه اندوهم  ز آهي مانده است

                                       شب من را سياهي مانده است

من چه دانم دلدار كو

                                       اشك بر گونه ياس بيدار كو

پس بگويينش كه يارت مرده است

                                      تونباشه تن به زلت برده است

                   

چگونه بايد بود در اين وحشت نبودن

                               چگونه بايد زيست در هنگامه مرگ

وچگونه از بهار بخوانم كه خزان مال من است

                              اين زمين در هزان مال من است

من ز قطره آبي سير بوده ام

                              ديده ام از اشك دل گير بوده ام

من ز راز بي نيازي پر زدم

                              عشق را بر آسمان دلبر زدم

من سر ناز نگاهم با تو بود

                              ياس من گل چهره گل گفت گل شكفت

                  

عشق لبالب مسلخ و قانون ماست

                                                 دل غم ديده گريه ي چشمون ماست

ما نداريم زغم روي خوش اوازي

                                                غم نديده چه كند با تكه اي از سازي

دل شكسته شديم و مست ز ديدار ياس

                                                 مگر اين دل چه كناه كرده كه شد بي احساس

ما ز دل از دلبران دل دوختيم

                                                 اشك گونه بر صدا افروختيم

ما دل غم ديده را باور كنيم

                                                 عشق عاشق با نگاه ساغر كنيم

ما سبك با ليم سبك بال هم رويم

                                                 خنجر بر ايينه يتنهايي زنيم

اما بدانيد ما از شقايق اموختيم

                                                كه چنين با زخم دلي ما سوختيم

                      

سرم را بر دل سنگي نهادم

                                زغم او سرم را بوسه اي زد

دلم در راه كوهي من نهادم

                                ز اشك گونه ام تا خاك پايم

دلم بشكسته درد اين است

                                حضورت در نگاهم متين است

دلم نالد زتنهايي عزيزم

                                شكستم در پيت من اشك ريزم

بدان ماندم بمانم در نگاهت

                                شوم ساز شكسته خاك سارت

                

 

چگونه گويم ز زمستان

                           كه دلم جاي بهار بوده است

اشك در چشمانم لاله زار بوده است

                          صدايم ترنم نگار بوده است

بر سر قبر تنهايي گل گزار بوده است

                          ولي ديگر دلم را شكستند

سكوتي را به دلدارم بستند

                          دلم ديگر سكوتش بي منتها شد

چون نگاه دلدار زديدهام سوا شد

                

 

سخن با ياس

 

ببين چگونه مرا تنها گزاشتي و چون غباري مرا از روي خود شستي چگونه گفتي دو.. دارم كه

 

اكنون نديدن مرابه هر چيزي ترجيح ميدي ولي باشد من همچنان دلتنگ مي مانم تو كاري كردي

 

كه بيش از پيش بودنت را ارزو كنم برو ولي بدان من ان قدر از تو مي نويسم تا روزي دو باره

 

افتاب مرا در بر گيرند واطلسي ها برايم بخوانند تو بودي دلم باز تنگ بود اكنون كه نيستي ببين

 

چه حالي دارم مي دانم مرا فراموش كردي ولي يادت باشد كه من هزاران بار گفتم ولي ديگر

 

نمي گويم تا زبانم لال شود ودلم از تنهايي اتش گيرد مرا ببخش ولي من هيچ گاه نمي بخشم ان را

 

كه باعث اين نبودن شد با اين كه خيلي دو..ش دارم ولي هيچ وقت نمي بخشمش

 

و بدان باز باران ارامم خواهد كرد

 

ديدن ياس مرا گريان خواهد كرد

 

دلم در دلم اه وجودم

 

ز اشك گونه ام باشد سجودم

 

از خدا خواهم ترا

 

با دعا خواهم تو را

 

منتظر چون ابر باران زده خواهم ماند

 

                       

سبزه گل اي چمنم اي ياس خوش عطر تنم {ببين چگونه هر شب مي گريم}

من از دست تو درد دارم

                                       كه به هزار درمان ندهم

من خواهم رنج كشيدن از دوري را

                                       چون كنم بيشتر صبوري را

دوري تو نچندان كم كرد دل بستگي

                                       بلكه ريشه كرد دل بستگي در همه هستي

در دوري مرا رنجاند

                                       اشك ها بر گونه ام چكاند

ولي باز صبور ماندم

                                       چون به تو رسم پر غرور ماندم

                          

به ياد ربم كردم سجودي

                           دستي بردم به آسمان از سر جودي

از او خواستم كه تنها نمانم

                           كه پاسخ آمد كه با تو ماندست

دور است ولي در دلش خواندست

                           كه گر ايد روزي او ببينم

گل سرخي به يادش من بچينم

                           گل سرخش دهم بر افتابي

كه گيرم از دلش شبنم بي تابي

                              

اين بار من مي خوام روتو خندون بكنم

                           چشماي قشنگه تو عاشق و مجنون بكنم

اين بار من ميخوام يك سبد گل بيارم

                           دلم و توي نگات با صد تا بلبل بيارم

اين بار من ميخوام تو آسمون بازي كنم

                           تا كه باز ابرا رو واسه اشك ريختن رازي كنم

اين بار اومدم تا گل و سنبل ببينم

                          ياس مو توي هزار تا گل چو بلبل ببينم

من اومدم تا كه دلت آروم بشه

                          نه مثل دل من ازرده و گريون بشه

تا ستاره هست اشكام روي گونه هام ميخونه

                          واسه ديدنت تا صبح گريون مي مونه

                           

سوسن و سنبل در نگاهم تر شد

                         اسمان دل رنگش ابي تر شد

چشم درخشيد در جشن تنهاي

                         ولي انگار ز اشك بود كه امد پديد

دل تپيد در لحظه ي ديدار تو

                        اشك گلگون گشت پاي سپيدار تو

دل شكست از نبودت مرد

                        اسمان عشق را به دلدار سپرد

گل دل تنگي نگاهت باز بست

                        از سر شور نگارت تر شد شكست

باز اين دلم هواي يار كردست

                        اشك ريزان كوي دلدار كردست

                         

اين وجودم همه از نام تو بود

                        هاي و هويم از چهره ي زيباي تو بود

من گلي را در نهان يافتم

                        تا كه شد دل بستگي من ساختم

چون كه بود او بهتر از ياسم عزيز

                       من شدم در دوريش اشك ريز

سوز تنهايي خمارم كرده است

                       همچو عاشقان عاشق شعله ي يارم كرده است

يار نيست دلدار نيست او عاشق زار است عزيز

                       گه ببيني من شدم باز اشك ريز

او دلم را به گروگان برده است

                       اين دل درد ديده را براي هجران برده است

دل من سوخته در اتش هجران تو بود

                       عاشقانه عاشق ديوانه و گريان تو بود

                      

ساز دل در تلب يار نفس مي خواهد

                       شده اشك ريز بوي كس مي خواهد

ساز دل چنگ نواي يار است

                       مترب است دل نواز دلدار هست

رسم ساز دل ز عاشق اموختم

                       لحظه اي با اشكهايم به پايش سوختم

من كه سازم از سر رازم نبود

                       ازسر دلدادگي اوازم نبود

من سرم را بادلم دل داده ام

                       اشك بر گونه نگو من صادقم

من دل و دلدادگي رازم بود

                       اشك راه آغاز نيازم بود

                         

صد هزاران سبد گل آورده ام

                                            با دلم چه چه ز بلبل آورده ام

دل نگو ديوانه ي دلدارگو

                                            عاشق و دل بسته ي ديدار گو

من كه تنهايي خرابم كرده است

                                            اشك هايم تشنه ي آبم كرده است

ناله دارم از سر بيداريم

                                            تا شود ايد به خوابم اين همه هوش ياريم

                      

 

گرميه دستانت سكوت لبانت تبسم نگاهت و زيبايي چشمانت مرا گريان كرده واز همه

 

مهم تر حضور گرمت با آن نگاه پاك وساده ات كه آسمان را به من هديه داد و ان لبانت

 

كه از انتهاي قلبت كلام را به زبان مي اورد و ان بود كه مراخراب و ديوانه ي حضورت كرد

 

من اكنون با دل شكسته ام چه كنم نا له ام را با كدام نسيم فرياد زنم تا به گوش تو

 

برسد چگونه اشك بريزم تا دلم آرام گيرد فقط اشكهايم حرف دلم را مي دانند وآنها هم

 

من را ترك نمي كنند تا دلم به بودنشان خوش باشند

 

من چنان ديوانه ي ديدارم كه ديگر چشمانم براي گريستن از من اجازه نمي گيرند

 

گاهي وقت ها به معصومانه گريستن خودم دلم آتش مي گيرد

 

در نمازم باز اشك ريختم

 

ناله كردم تورا در ديده ديدم

 

تو نيامدي قلبم شكستي

 

همه درييچه هاي بودن را باز بستي

 

منم اشك ريختم ودلم سوخت

 

نگاهم در حسرت نگاهت افروخت

 

دلم اهي كشيد پر درد

 

ناله كرد گفت خواهش مي كنم بر گرد

 

خدايا كمكم كن

باز ترنم دباره یه نگا هت شبنم را به چشمانم هدیه داد ای یاس من چشم انتظارم تا.............

سوز اينه و سنگ است بسوزان دل من را

                                  دل تنگ و چه تنگ است بسوزان دل من را

وقت راز و گريه است بسوزان دل من را

                                   وقت سوزاندن لاله است بسوزان دل من را

بسوزان كه سوخت دل تنگ و درد ديده ام

                                  تو بسو زاني به از اين است كه دشمن سو زاند

من دلم سوخت ز دشواريه اين دوري

                                   تو بنگر چه كردي باسنگ صبوري

من بسوختم در اين محفل چو شمع

                                    تو چرا سوختي اي پروانه ي من

                          

اين زمين بستر خاكي من است

                      من زميني بودم ولي آسمان جاي من است

اين زمين جاي تن است

                      ام روحم آسماني است و آسمان جاي من است

گر زميني اسك ريختم من را ببخش

                      من زميني هستم ولي آسمان مال من است

 

                     

باز شقايق ها با ديدنت واژكون مي شوند

                                                        گل هستند ولي با يادت گريون ميشوند

باز آفتاب با ديدنت گرم تر شد

                                                        ديده اش از روي تو تر شد

باز ابر از روي تو آهي كشيد

                                                        اشك ريزن به رويت ماه ديد

باز لا له از ديدنت مجنون شدست

                                                        دل دل دار از دوريت خون شدست

باز از رويت شقايق سوختست

                                                        روي تو به روي خورشيد دوختست

 

                 

اين نگاهت كي با من نوازش مي كند

                                        با دل غم ديده ام سازش ميكند

كي توان يك سبد گل هديه كنم

                                        آه بلبل سر دهم خنده كنم

كي تواند ديدنت صادق شود

                                        در نگاهي در دل دريايت قايق شود

پس نگاهم را از نظر دور مكن

                                        اين همه اشك تو صبور مكن

                          

اگر ديدي خراباتي

                   بدان مي خورده بي تابي

اگر ديدي صبوري را

                   گهي ماهي و نوري را

اگر ديدي غمي در دل

                   اشك ريزان شده مشكل

اگر ديدي بهاري را

                   سپيده سبز زاري را

در عشق خود جواني را

                   سپيدار فقاني را

به لطفش اشك ريزان

                  بگريز و كوته كن ميدان

كه درد عاشقي مرگ است

                 سكوتش سخت ترين درد است

                            

ماه رفت و بلبل نغمه خوان آمد

                                       گرما وجودت از آسمان آمد

مرگ رفت و ياس جايش ماند

                                      ياس با همه احساس پايش ماند

ستاره بدرخشيد و شمع محفل شد

                                      آسمان در نگاهش گويي منزل شد

شمع خاموش شد ودل سرد

                                      آه مظلومانه اي پر درد

در سياهي شب من

                                      منتظر ماندم باز چشم بر در

                                

مرا در شب سكوتي بي وصال است

                                   جنون عشقي بي محال است

مرا هر شب شقايق خانه ام بود

                                   دل تنگم را آشيانه ام بود

مرا سخت است درد و اندوه

                                   خدا داند از دل كوه

منم فرياد بر زمين است

                                  كه هر چه هست بي سرزمين است

     

ميگن صداي بارون

            چيك چيك اشكاي تو

ميگن ماه تو آسمون

            صورت زيباي تو

ميگن شكوفه تو بهار

             شبنم چشماي تو

ميگن قلب توي تن

           هق هق حرفهاي تو

مي گن گل ستاره

            صورت ماه ياسه

ميگن خورشيد تو آسمون

           كرده ياس رو اشاره

پس ببين كه دلم بيقراره

      

وقت گريست در دل من هق هق است

ناله و اشك و تنم از گريه است

من دلم تنهاست از جاي تو

در نگاهم هست نگاه زيباي تو

من صدايم لرزيد از دلم

وچكيد بر گونه ام اشكي كه شد مشكلم

من دلم آهي كشيد و رنگ از رويم پريد

چون كه لاله اي گم گشته ديد

ديدم در نگاهت لحظه اي بودن را

لحظه اي درد دل نديدن را

 

 

به یادت هستم و تا آمدنت اشک می ریزم لحظه ای از خاطرم دورنشده ای

چون من تو را با تمام وجود.....................................................................

ای یاس تو مهربان تر از باران زیباتر از نسیم و دل نواز تر از هر بودنی

همان گونه که در هر نفسم هستی بیا و در هر نگاهم باش

 

ياس من تنهايم و چون شمعي مي سوزم پس ببار تا آرام شوم

تو تركم كردي نكردي از من يادي

                                              يا نكردي مرغ پر بسته را آزادي

تو برفتي و درد در دل ماند

                                              اشك بر گونه و آه بر دل ماند

من تلاش كنم كه باز بينم تو را

                                              اشك ريزم كنم نماز كه باز بينم تو را

تو تركم كردي تا تنها بمانم

                                              ز اشك گريان در دنيا بمانم

                              

من همان لحظه دل تنگ سكوتم

                               من همان درد بي درمان وجودم

من همان لحظه ي پرواز قناري

                               من همان مرد دل تنگ و زاري

من همان شخص تنهايم

                               در دلم نفس از درد دارم

اين نفس در دلم خون كرده است

                               چون يادي ز ياسم و مجنون كردست

                           

من در دل تاريكي روشنايي ديده ام

                               من در دل سكوت آهنگ و ترانه اي ديده ام

من در دل صحراي كوير گلي سرخ به ياد تو چيده ام

                               تو گلي گل روي زلف توست آن نگاه و سخن پر غرور توست

تو ز نسل با ران بوده اي پاك از ديار ياران بوده اي

                               تو ز نسل عشق بوده اي عاشقي پاك سرشت بوده اي

                    

من توان بي تو ماندن ني ندارم

                                          گهي گلها به يادت مي گذارم

من توان از تو خواندن ديگر ندارم

                                          كه رويت را به روي يار آرم

من توان زنده ماندن هم ندارم

                                          كه اشكم از دلي بر سنگ ماندم

من زميني هستم و تو آسماني

                                          دلم ايد به سوي اسمانت

 

   

من از سنگ بودم مرا آب كرد

                                     با سخن گفتن مرا خواب كرد

نگاهي به رويم كردي و با لطافت

                                     مرا بر نگاهي بي خواب كردي

تو گفتي كه من هم چو تو تنها يم

                                     خانه اي كلبه اي كوچك ز غم هايم

من گفتم باشد ديگر خواهم ماند

                                     در كنارت چو شمع سوزان

ولي تو نخواستي و دل بشكست

                                     سخت شد زندگيم سخت

 

 

                     

 

امشب در نگاهم آه ماندست

                                  دلي تاريك و رو سياه ماندست

گهي امشب چشمم باران ببارد

                                  ز گريه اشك از ياران ببارد

دلم گم كرده راهش را نداند

                                  زهر زلفي اشك بر دل رساند

زبانم از تبسم وا مانده

                                  چنان گوي دلم پيش تو جا مانده

نفس از نفسم بيرون نيايد

                                  گلويم بغض دارد درمون نيايد

دلم ديگر ز تنهايي گريزان

                                  دگر آيا هست مرا راه درمان

 

در شب تاريكم تو بودي فانوس روشن من

كسي نزديك آمد و با خاموش كردن فانوس من

تو را از من گرفت و اشكهايم را بر گونه هايم روا كرد

ومرا در سكوتي درد آور كريان رها كرد

تا بسوزم تا نمانم تا لحظه اي لحظه اي تو را دو.. نداشته باشم

باشد من را از دلتان بيرون كنيد ولي من همچون اشك بر دلتان ميمانم

وناله ميكنم واشك مي ريزم تا زماني كه مرا ياري كنيد

                          

ز حمد و سوره ام آهي بر آمد

                              خدا را در دلم يادي بر آمد

كه گفتم اي خدا جانم بگي رو

                              ز ديدار يار روشن كن نگاهم

كه گفتم اي خدا بي دست و پايم

                              دگر توان ماندن ندارم

زمينت را زمان آيد دگر كه

                             نگاهم را نشان آيد دگر كه

منم منتظر ياس خدايم

                             همان پا بوس عباس خدايم

                             

من دلم چند شب پیش با رون خواست و دیشب  باران دید پس خدا هنوز دوستم داره آیا بنده های اون هم دوستم دارند من چشم انتظار با تو بودن خواهم ماند

                            

امشب باز هوا ابريست وآسمان دل مي بارد

امشب من تنها تر از هميشه مي گريم

ببينيد چگونه تنهايم

كجاست آن كس كه مي گفت دو..ت دارم

كجايند انان كه مي گفتند ما مي مانيم

كجاست معني بودن

من هر چه مي بينم از نبودن است

خداي من امشب امده ام كه خون بگريم

از ياس تا مجنون بگريم

من امده ام بي دست و پايم

بين تو آن  چهره ي سياهم

من آمده ام با چشم گريان

با روي هزين ز دوريه آن

بين روي من و دردم دوا كن

چون تو تواني غمم جدا كن

من اشك را مونس تنهاييم قرار دادم وآن قدر مي گريم تا تو را بينم اي ياس

 

                        

ز دیدنت برای لحظه ای...................................................

با ديدنت قلبم براي لحظه اي تپيد

 

تن بشكسته ام در وجودم لرزيد

 

نا گهان اشك بر گونه ام دميد

 

و صداي تنهايي در گلويم پيچيد

 

دلم لرزيد و از تمام وجود گريست

 

تن زخم كشيده ام آهي از ته دل كشيد

 

وجودم در نگاهت رنگ پريد

نمي دانم شايد شبي تنها تر از اين رويم نديد

                     

فقط برای یاس می نویسم که مرا به نسیم سپرد تا تنها بمانم

مگه میشه یاس رو دید و اشک نریخت

                                             لحظه ای لطافت احساس رو دید و اشک نریخت

مگه میشه دو..  داشت ولی نگفت

                                             چرا چشمم اشک داشت از گریه نگفت

مگه میشه عاشق بود و مرد

                                             سر به شب تاریک خاک سپرد

مگه میشه که بهار رو حس نکرد

                                             گل بود و لاله زار رو حس نکرد

مگه میشه که دلت عاشق وعاشق تر بشه

                                             گل یاست نباشه چی جوری گل پرپر بشه

گل یاسم آفتاب رو شرمنده کرد

                                             با نگاهش دلم و پر خنده کرد

ولی یاسم زیر بارون جا گزاشت

                                             درد دل درد جنون تنها گزاشت

                          

باز دل تنگ كرد بهونه

كه ميخواد تو رو ببينه

دل تنگم تن زندون اشك بارون

روي گونه هاي خيسم باز نشسته

سرد و خسته واسم از تنهايي مي خونه

اين دل من پر درد عاشق

عشق گم كرده زير افتاب توي مهتاب

دل لرزون چشم گريون واسه ي تو شعر مي خونه

دل تنها واسه با با شده سختي

دل شكسته ناله بسته

اشك ريزون اونم پيش رب مهربون

با صدايي تب گرفته از اون خواسته

قطعه ياس و اون احساس و

پر شكسته روي خسته زير بارون

يه بغل گل صداي شر شر بارون تو خيابون

باز دوباره دلش گريه داره

من شنيدم ناله و درد

ولي انگار پر درد گريه كرده

من ستارم تو بهارم من خزونم سخته بمونم

تو سپيده آه ديده دل بريده

رو به آسمون رسيده بادل من

كردي تو جنگ تا هميشه

مثل سنگ و مثل شيشه

تو شكستي باز بستي

من صبورم بي غرورم

چشم گريون دل خونم

منتظر برات مي مونم

                           

گل سنگم دل تنگم

واسه تو شده يك رنگم

تو يك رنگي تو قشنگي

 زير بارون تو مي خندي

تويي اون همه دل تنگي

ياس من چقدر قشنگي

زير لب من هميشه

گريه پيشه مثل بخار روي شيشه

قطره اشك روي گونه زد جوونه

مي خواد از تنهايي بخونه

ولي سخته بي تو بودن

زير افتاب توي خونه

دل تنگ مي شه ديوونه

ولي زيباست باز گريستن

باز به يادت اشك ريختن

ولي تنهام بي بهونه كنج خونه

باز دلم با غم ميمونه

داره از اومدن مي خونه

                            

من ز افتاب نگاهي دم زدم

                                 با نگاهي اسمان بر هم زدم

من ز اشكي باز باران يافتم

                                 لحظه اي بر اين دلم من تاختم

من دلم گم كرده راهي بيش نيست

                                 سوخته در حسرت نگاهي بيش نيست

من ز سوي اتش و خون امدم

                                  من چو لاله چشم گريون اومدم

من سراسر شوق ديدار تو ام

                                  آتشم افتاده در خواب تو ام

من عزيزم را ز گلها يافتم

                                  شاخه گل به پايش انداختم

                         

 

من هميشه مثل شيشه توي بارون مي درخشم

     دل تنگم بي هيچ پيشه رول قلب تنگ بيشه

         با يه تيشه نوشت كه بي تو زندگي هيچي نميشه

             من نگاهم بي غرورهمثل برف رنگ نوره

                  من صدام رنگ ترانست شعر سرودنم بهانست

                      من سكوتم رنگ درد مثل پاييز زرد زرد

                          من دلم هم رنگ درد زير چشمم اشك سرد

                              من هميشه چشم به راهم تا هميشه تويي پناهم

                       

آري ديگر دل شكسته را در ماني نيست

آري ديگر اشك ريخته شده را راه برگشتي نيست

آري ديگر تن شكسته را نمي توان خواند

آري ديگر مرگ هم نمي تواند تنهاييم را پاسخ باشد

اكنون من تنها تر از هميشه بر سر در خانه ي تنهايي مي نشينم و چشم انتظار خواهم ماند تا كسي بيايد وگونه خيس مرا پاسخ باشد حتي ديگر تنهايي هم از بودم با من نالان است اي خدا آسمانت را گو ببارد كه دلم براي شبنم ياس تنگ شده خداي من نسيم را گو بوزد تا من تنها نباشم

نا مه اي دارم از سر نيايش

كه كند ياس بامن سازش

نامه اي براي سكوت

براي لحظه اي كه با تو بود

من بگويم كه سخت است پاييز

اين درخت شكسته ستيز

آن قدر اشك در چشم است

كه دلم ز ديدنت تشنست

آن قدر گل زبالينم

كه تويي ياس ديرينم

من فقط ياس خواهم

لحظه اي قطره اي احساس خواهم

من دلم گرفته بود اومدم باز بنويسم اي كاش مي شد اين اشكاي ادم موقع نوشتن ديده بشه ولي خدا كنه تو كه مي خوني اين متنهارو براي يك لحظه ام شده درد دل من رو بفهمي به اميد روزي دوبار جان دوباره گيرم

                               

به خدا دلم برات یک زره شده خدایا کمک کن که اشک امانم نمیده ای یاس من چشم انتظارم

می خواستم نام تو را نویسم

                                         ولی آسمن بر تن ابر نوشت

می خواستم نام تو را فریاد زنم

                                         ولی فریاد کرد نسیم در دشت

می خواستم در بهار تو را یاد کنم

                                         که درخت با شکوفه تو را یاد کرد

می خواستم در خزان برایت بمیرم

                                         که برگ خشکیده به عشق تو از درخت افتاد

ومی خواستم تنها نمانم

                                         ولی باز...........................................

                                       

چندین درییچه باز است به سوی تو

                                          پس کجاست ان های و هوی تو

چندین سراب است در راه من

                                          پس کجاست ان چشمه پر آب من

چندین ستاره است در آسمان من

                                          پس کجاست آن کهکشان من

چندین گل است در باغ گل

                                         من شنیدم از بلبل که یاس است بهترین گل

                                  

گل یاس اشک بارون کم شد

                                         زمین تر و خیس تر شد

گل یاس عشق لاله گم شد

                                         لحظه ای آه و ناله گم شد

گل یاس لحظه ای با نسیم نشست

                                         گونه تر شد چون دل غریب شکست

گل یاسم رنگ باران دارد

                                         چهره ای هم چو بهاران دارد

گل یاسم از یاس هم سر است

                                         بین گلها از همه برتر است

گل یاسم لحظه ای جا ماندم

                                         نگو در کنار خار تنها ماندم

گل یاس لحظه ای در کنارم بنشین

                                         اشکها یم را در نگاهم تو ببین

این دل تنگ تو را میخواهد

                                         لحظه ای  لحظه ای  لحظه ای سنگ تو را می خواهد

                            

لحظه ای اشک چشمم را بنگر

                                           آه دل این دل سنگم را بنگر

لحظه ای وای از این دل بردار

                                           دل درد دیده ام را به خوبی بسپار

لحظه ای آسمان را بنگر

                                           اشک و گریه این جهان را بنگر

لحظه ای با نسیم بنشین

                                           چون دلم بی هم نشین بنشین

لحظه ای درد از دلم آسان کن

                                           سر زده ناگه من را هجران کن

باز گویم به خدا و نسیم لحظه ای نیستم در زمین باز گویم به شقایق سوگند به همین فرد عاشق سوگند

منتظر خواهم ماند

                                  

لحظه ای شاپرک از سر زلفی بر خواست

        نا گهان بر دل درد دیده ی تنها بنشست

                اشک بر گونه ی تنها گل کرد

                       زیر لب ناله ای از بلبل کرد

                               اشک تنها بر گل لاله نشست

                                      لاله دل خون شد به حالش زود بست

                                              تن لاله از درد تنها شکست

                                                      اشک کم بود قلبش از هم گسست

                                          

صحنه ی عشق بیابانی بود

                                       کوچه ای بود خیابانی بود

لحظه ی درد سکوتی مبهم

                                       لحظه سخت وجودی پرغم

در سکوتش نماله ای بنشسته بود

                                       آه گویی بر نگاهش بسته بود

                                      

 

باز گفتی از عشق و دل خون گشت

                                     چشمهایم از اشک گل گون گشت

تو برفتی ولی من هر شب

                                     گریه کردم به راهت پر درد

تو برفتی ولی جامانده

                                    قطعه ای از محبت در دل من

من بگویم که می مانم

                                    چشم به در ای عزیز مادر

تو برو ولی بازم من

                                    با گلی منتظر می مانم

لحظه لحظه با دلی پر درد باز از امدنت می خوانم

                                    تو بدان که من تنهایم کم صبور مثل توفانم

تو بدان که من گریانم کودکی از نسل بارانم

                                    این چشم دیگر توان دل ندارد

مشکل است تا صبح نبارد

                                    تو مرا فرا موش کن ایبی نیست

ولی من منتظر میمانم

       

 

 

من فراموش شده ام ودیگر کسی به یاد من نمی گرید اسمان هم دیگر نمی بارد

 

امشب نمی خواستم اشک بریزم ولی دوری تو بیشتر از هر شب احساس میشه چگونه میتوانم خوبی رو فراموش کرد چگونه می توان بود و تظاهر به نبودن کرد چگونه میتوان تو را دو.. داشت وگفت دو..ت نمیدارم چگونه می توان بی تو زندگی کرد تو که همچون بهاری به زندگی من امدی وچون خزانی مرا ترک کردی من خواهم ماند در کنارت در نگاهت و با اشکهایت به شوق پرواز میرسم ای کاش میشد لحظه ای دیگر باران اید چه کنم که دیگر باران هم تن خسته ی من را ترک کرده کاش یاس میفهمید حال من را

                            

زیر بارون چشم گریون

دامن گلابتونه

زیر بارون اشک نم نم

کوچه ی چشم من و کرده مرحم

درد و درمون یاس خونه

اشک من با تو میمونه

دل تنگم واسه گریه

نا نداره اشک چشمم تو رو باز یادم میاره

گل گلدون اشک بارون شبنم صبح

یاس خونه دله تنگم گفت بهونه

داره از ندیدنت عاشق میمونه

گل یاسی تن الماس مثل قاصدک پر پرواز

تو عزیزی گل میخک زیر بارون

کرده گریه از ترانه باز دلم داره بهونه

یک سبد گل واسه سنبل توی ایون

مونده اونجا تا ببینی روی داداشی تنها

داداشی اشک بارون کم کم داره میشه گریون

داداشی دل تنگش پر رنگش داره از دوریه تو میشه گریون

داداشی با سبد گل با یه بلبل چنتا سنبل چشم به راهه گریه داره

داداشی چشم گریون دل نالون زیر لب سخن دل با تو داره ناله داره

داداشی باز دل تنگش تو رو توی اشکاش یاد میاره ناله داره

داداشی تو سجده روی باغچه اشک بارون از تو میباره ناله داره

داداشی توی خونه کرد بهونه که دلش شده دیوونه از دوریه تو شعر میخونه ناله داره

داداشی تک و تنها توی بارون قدمی از قدمی بر نداره چون که تنهاست ناله داره

داداشی سر پر درد ناله ی سرد زیر ایون شده پر درد ناله داره

داداشی باز تو خونه برای تو دعا میخونه چون دل تنگش ناله داره

داداشی مرد ولی زندست توی قلبت شعر میخونه ناله داره

داداشی باز برای تو شعر سروده اشک و دوری باز دل اون ناله داره

داداشی مرده به راهت شده فدایت دل تنگش خاک پایت ناله داره

داداشی واسه ی یاس تو گهواره ی احساس فریادی تازه داره ناله داره

داداشی دیگه از دلتنگی مرده زیر بارون چوب و تازیانه خورده ناله داره

داداشی تک و تنها پر ز غم ها دیگه کسی دوستش نداره ناله داره

داداشی تن لرزون تو خیابون با چشم گریون دنبال رد پاهات ولی انگار که دلش باز ناله داره

هر جا باشی داداشی تو نگاته توی آه نفساته ناله داره دل تنگش بیقراره

                            

تو مرا فراموش کردی ولی من هنوز برای با تو بودن خواهم گریست ای یاس من

با شبنم صبح از خواب پا میشم

وشبنم چشمام رو با دستهای لرزان ز تنهایی پا ک میکنم

تا روی گونه هام اثری از دو..  داشتن نمونه وهمش توی

قلبم باشه بعد وضو می گیرم و دست به سوی خالق عشق دراز می کنم

تا من رو به شبنم یاس نزدیک کنه شبنمی که من با آب اون سیر آب و

با عطرش شاد و مسرور میشم ولی انگار همه جا کویره و من در کویر

تنهایی بیش نیستم

                                   

تو از نوری تو از شبنم

    تو از جنس صبح تو به لطا فت بهار

       تو هم عطر یاس و هم خانه ی فرشته ها

          تو پاسخ سکوتم تو کس تنهاییم و تو معنای وجودم

                  هستی ولی ای کاش همچنان بودی

                                        

از محبت لبها خندان شود

                                   کینه ها غم ها آسان شود

از محبت چشمها گریان شود

                                   دل در دیده ام هجران شود

با محبت غنچه ها گل می شود

                                   صبح صحبت از گل می شود

با محبت سیب سرخی هدیه کرد

                                   غنچه ای برگ سپیدی خنده کرد

این محبت بود در دل من بماند

                                   اشک بود که از تنهایی تا صبح بخواند

                                      

باز یار ما از فلک بر خواست

                                       او از زمین بود بر فلک بر خواست

باز اشک مهر بر نسیم وزید

                                       ناله ای کرد بر تن گل رسید

باز در دیار عشق بوی یاس آمد

                                       آسمانی بود بی هواس آمد

باز در چشم جهان یاس کرد گل

                                       زان میان همه چومن چو بلبل

باز یاس چیده شد برفت از پیش

                                       این همه احساس چیده شد برفت از خیش

                                  

من خواستم درد دل آغاز کنم

                                          ناله ای از پرنده از سر نیاز کنم

من خواستم از اقاقی گویمت

                                          از این روزگار باقی گویمت

من گفته بودم که تنهایم

                                          آسمانی پر ز غم هایم

من سخن با یاس کردم

                                          لحظه ای گویی دو.. داشتن احساس کردم

من سبک بودم غم نداشتم

                                          ولی تنها شدم چون از د... داشتن کم نداشتم

                                  

باز برای دیدارت تا صبح اشک می ریزم ونماز عشق می خوانم تا من دل تنگ به دیدار تو رسم پس

بدان که همیشه به یاد تو خواهم ماند و برایت دعا خواهم کرد

نمی تونم بگم ولی درد دلم رو در نگاهم فریاد می زنم تا توانم برای دو.. داشتن بیشتر شود

ای اشک امانم ده تا بگویم انچه در دل مانده..............................................................

هزاران سبد گل به روی نگاه زیبایت ای یاس    

باشد که باز باران اید ومن با گونه های خیس منتظر تو باشم باشد که باز نسیم به سوی خانه ی دل وزد و بوی  یاس را برایم بیاورد

باشد باشد من دور از تو من دور از دو.. داشتن من دور ازهمه چیزو همه کس باشد من هم خدایی دارم واز او تو را می خواهم فقط تو را ای یاس من           

 من یک روز بعد از ظهر با افتاب به مهمانی یاس خواهم رفت حتی اگر در دلش جایی برای با من بودن نباشد

                                         

 

سلام

اومدم بگم دیشب این اهنگ قشنگ رو از شادمهر گوش می کردم وهمین طور

 

اشک می ریختم برای همون این رو نوشتم تا دل تنگایی مثل خودم با اشک ریختن

 

کمی بیشتر دل تنگ شوند هدیه به یاس